مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- رباعی شمارهٔ ۳۵۰ — سلطان ملاحت، مه موزون منست
- رباعی شمارهٔ ۳۵۴ — شب رو که شبت راهبر اسرار است
- رباعی شمارهٔ ۳۵۱ — سنبل چو سر عقاب زلف تو نداشت
- رباعی شمارهٔ ۳۵۳ — شاهی که شفیع هر گنه بود برفت
- رباعی شمارهٔ ۳۵۲ — شاگرد تو است دل که عشق آموز است
- رباعی شمارهٔ ۳۵۵ — شمشیر ازل بدست مردان خداست
- رباعی شمارهٔ ۳۵۶ — شمعی که در اینخانه بدی خانه کجاست
- رباعی شمارهٔ ۳۵۹ — عشق آمد و توبه را چو شیشه بشِْکست
- رباعی شمارهٔ ۳۵۷ — صد بار بگفتمت، چه هشیار و چه مست
- رباعی شمارهٔ ۳۵۸ — عاشق نبوَد آن که سبُک چون جان نیست
- رباعی شمارهٔ ۳۶۰ — عشق آمد و شد چو خونم اندر رگ و پوست
- رباعی شمارهٔ ۳۶۱ — عشقت به دلم درآمد و شاد برفت
- رباعی شمارهٔ ۳۶۳ — عشق تو در اطراف گیائی میتاخت
- رباعی شمارهٔ ۳۶۵ — عشقی نه به اندازهٔ ما در سر ماست
- رباعی شمارهٔ ۳۶۲ — عشق تو چنین حکیم و استاد چراست
- رباعی شمارهٔ ۳۶۶ — عقل آمد و پندِ عاشقان پیش گرفت
- رباعی شمارهٔ ۳۶۹ — گر آتش دل نیست پس این دود چراست
- رباعی شمارهٔ ۳۶۸ — قومی غمگین و خود ندان غم ز کجاست
- رباعی شمارهٔ ۳۶۷ — عمریست که جان بنده بی‌خویشتن است
- رباعی شمارهٔ ۳۷۱ — گر باد بر آن زلف پریشان زندت
- رباعی شمارهٔ ۳۷۰ — گر آه کنم آه بدین قانع نیست
- رباعی شمارهٔ ۳۶۴ — عشقی که از او وجود بی‌جان میزیست
- رباعی شمارهٔ ۳۷۲ — گر بر سر شهوت و هوا خواهی رفت
- رباعی شمارهٔ ۳۷۳ — گر جملهٔ آفاق همه غم بگرفت