صفی علیشاه
زاده ۱۲۵۱ – درگذشته ۱۳۱۶ هجری قمری، اصفهان
زندگی‌نامهٔ صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست. میرزا حسن پس از آموختن مقدمات علوم به شیراز، کرمان، مشهد و سپس به هند و حجاز مسافرت‌هایی کرد، و بالاخره به تهران آمد. در تهران یکی از مریدان وی قطعه زمینی در محلهٔ شاه آباد به او هدیه کرد و او در آنجا خانقاهی وسیع بنا نهاد که پس از مرگ در همانجا به خاک سپرده شد. هم‌اکنون خیابان مجاور خانقاه و آرامگاه وی در تهران به خیابان صفی‌عیشاه معروف است. وی صاحب آثار متعددی به نظم و نثر است که از آن جمله می‌توان به تفسیر منظوم قرآن در سی و دو هزار بیت و زبدة‌الاسرار مشتمل بر بیان اسرار شهادت امام حسین علیه‌السلام و یارانش و تطبیق آن با منازل سیر و سلوک اشاره نمود.
آثار صفی علیشاه
شعرهای صفی علیشاه
- شمارهٔ ۹۸ — ای آنکه منزهی تو از شبه و شریک
- شمارهٔ ۱۰۰ — گر طالب ره شدی ز مردان سبل
- شمارهٔ ۹۹ — ای آنکه توئی بذات خود عین کمال
- شمارهٔ ۱۰۱ — ای آنکه بذات تست ذات تو دلیل
- شمارهٔ ۱۰۲ — یارب بتو عرض ناتوانی چکنم
- شمارهٔ ۱۰۳ — یارب ز گناه خویش شرمنده منم
- شمارهٔ ۹۶ — گر مَردی و نیست پای اکرامت لنگ
- شمارهٔ ۹۷ — ای هستیت از تمیز خلقان همه پاک
- شمارهٔ ۱۰۵ — یارب تو ببخشای بناداری من
- شمارهٔ ۱۰۶ — ای شیر خدا ولی حق مالک دین
- شمارهٔ ۱۰۷ — یارب تو مرا بیار من مقرون کن
- شمارهٔ ۱۰۴ — ای شیر خدا ولی حق مالک دین
- شمارهٔ ۱۰۸ — ای آنکه تو خالقی و ما بنده تو
- شمارهٔ ۱۱۰ — دام است جهان صفی پی‌دانه مرو
- شمارهٔ ۱۰۹ — با نیک و بد زمانه نزدیک مشو
- شمارهٔ ۱۱۱ — عالم بمثال چون سرابست همه
- شمارهٔ ۱۱۶ — ای آنکه بروز محنتم یار توئی
- شمارهٔ ۱۱۲ — ای آنکه تو واقفی ز احوال صفی
- شمارهٔ ۱۱۷ — ای شیر خدا که سِرِّ ایجاد توئی
- شمارهٔ ۱۱۴ — گر جز بخدای حاجت خویش بری
- شمارهٔ ۱۱۵ — حاجت بخدا اگر بری خوانده شوی
- شمارهٔ ۱۱۳ — گر بگذری ای صفی ز هر دلخواهی
- شمارهٔ ۱۱۹ — ای آنکه نظر بجرم آدم نکنی
- شمارهٔ ۱۱۸ — ای آنکه عیان کننده روز و شبی