صفی علیشاه
زاده ۱۲۵۱ – درگذشته ۱۳۱۶ هجری قمری، اصفهان
زندگی‌نامهٔ صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست. میرزا حسن پس از آموختن مقدمات علوم به شیراز، کرمان، مشهد و سپس به هند و حجاز مسافرت‌هایی کرد، و بالاخره به تهران آمد. در تهران یکی از مریدان وی قطعه زمینی در محلهٔ شاه آباد به او هدیه کرد و او در آنجا خانقاهی وسیع بنا نهاد که پس از مرگ در همانجا به خاک سپرده شد. هم‌اکنون خیابان مجاور خانقاه و آرامگاه وی در تهران به خیابان صفی‌عیشاه معروف است. وی صاحب آثار متعددی به نظم و نثر است که از آن جمله می‌توان به تفسیر منظوم قرآن در سی و دو هزار بیت و زبدة‌الاسرار مشتمل بر بیان اسرار شهادت امام حسین علیه‌السلام و یارانش و تطبیق آن با منازل سیر و سلوک اشاره نمود.
آثار صفی علیشاه
شعرهای صفی علیشاه
- شمارهٔ ۲۲ — روی بر هر کس کنی با تیغ تیز
- شمارهٔ ۲۰ — وعده کردی که به من یک دل و یکرو باشی
- شمارهٔ ۲۱ — نیست روی توبه و برگشت بر حق دیگرم
- شمارهٔ ۱۶ — گر هیچ جامه مرد ندارد بروزگار
- شمارهٔ ۱۷ — امروز روز عید غدیر است
- شمارهٔ ۱۹ — گرهی تا زخم زلف بتی وانکنی
- شمارهٔ ۱۸ — پیش رؤیت جای ذکر آفتاب و ماه نیست
- شمارهٔ ۲۳ — کمند گیسو را گره از چه زنی
- شمارهٔ ۲۹ — ای بار خدای لایزالی
- شمارهٔ ۳۰ — ای بار خدای فرد واحد
- شمارهٔ ۳۱ — ای بار خدای مستعانم
- شمارهٔ ۲۴ — گر تو ای دل تارک دنیا مستعمل شوی
- شمارهٔ ۲۶ — بنیاد جهان چو یافت تأسیس
- شمارهٔ ۲۷ — ای آنکه با مرتست ایجاد
- شمارهٔ ۲۵ — ز خیالت آن پریرو شده پیکرم خیالی
- شمارهٔ ۲۸ — ای آنکه توئی بذات موجود
- شمارهٔ ۳۲ — بسیج می کن ای فرخنده اوصاف
- شمارهٔ ۳۴ — صفی یا رب که مخلوقست و نادار
- شمارهٔ ۳۶ — ناصرالدین شه دو قرنست آنکه باشد شهریار
- شمارهٔ ۳۷ — گشت دور زمانه بر دلخواه
- شمارهٔ ۳۳ — اگر عیان شود از اهل شرع و فقر فجور
- شمارهٔ ۳۸ — نوزده بگذشت از جیم دوم
- شمارهٔ ۳۹ — عدد صدراعظم ار خواهی
- شمارهٔ ۳۵ — فرو مانده‌ای گر به غم و ابتلائی