سنایی غزنوی
زندگی‌نامهٔ سنایی
ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶۲ سالگی درگذشت. از آثار وی می‌توان به دیوان‌های قصیده، غزل، ترکیب و ترجیع، قطعه و رباعی اشاره کرد. به علاوه، مثنوی‌های وی معروف و بدین قرارند: مثنوی‌های حدیقةالحقیقه، طریق التحقیق، کارنامهٔ بلخ، سیر العباد الی المعاد، عشق‌نامه و عقل‌نامه. سه مکتوب و یک رسالهٔ نثر نیز به وی نسبت داده‌اند.
آثار سنایی
شعرهای سنایی
- رباعی شمارهٔ ۶ — هر چند بسوختی به هر باب مرا
- رباعی شمارهٔ ۸ — در منزل وصل توشه‌ای نیست مرا
- رباعی شمارهٔ ۷ — چون دوست نمود راه طامات مرا
- رباعی شمارهٔ ۹ — در دل ز طرب شکفته باغیست مرا
- رباعی شمارهٔ ۱۰ — اندوه تو دلشاد کند مر جان را
- رباعی شمارهٔ ۵ — ای کبک شکار نیست جز باز تو را
- رباعی شمارهٔ ۴ — آنی که قرار با تو باشد ما را
- رباعی شمارهٔ ۱۱ — کی باشد که ز طلعت دون شما
- رباعی شمارهٔ ۱۳ — در دل کردی قصد بداندیشی ما
- رباعی شمارهٔ ۱۴ — زان سوزد چشم تو زان ریزد آب
- رباعی شمارهٔ ۱۵ — تا در چشمم نشسته بودی در تاب
- رباعی شمارهٔ ۱۸ — آنکس که ز عابدی در ایام شراب
- رباعی شمارهٔ ۱۹ — روز از دو رخت به روشنی ماند عجب
- رباعی شمارهٔ ۱۷ — گفتی که کیت بینم ای در خوشاب
- رباعی شمارهٔ ۱۲ — گردی نبرد ز بوسه از افسر ما
- رباعی شمارهٔ ۱۶ — با دل گفتم: چگونه‌ای، داد جواب
- رباعی شمارهٔ ۲۱ — لبهات می ست و می بود اصل طرب
- رباعی شمارهٔ ۲۲ — نیلوفر و لاله هر دو بی‌هیچ سبب
- رباعی شمارهٔ ۲۴ — از روی تو و زلف تو روز آمد و شب
- رباعی شمارهٔ ۲۳ — تا بشنیدم که گرمی از آتش تب
- رباعی شمارهٔ ۲۵ — تا دیده‌ام آن سیب خوش دوست فریب
- رباعی شمارهٔ ۲۶ — بی‌خوابی شب جان مرا گرچه بکاست
- رباعی شمارهٔ ۲۷ — ای جان عزیز تن بباید پرداخت
- رباعی شمارهٔ ۲۰ — ای مجلس تو چو بخت نیک اصل طرب