سنایی غزنوی
زندگی‌نامهٔ سنایی
ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶۲ سالگی درگذشت. از آثار وی می‌توان به دیوان‌های قصیده، غزل، ترکیب و ترجیع، قطعه و رباعی اشاره کرد. به علاوه، مثنوی‌های وی معروف و بدین قرارند: مثنوی‌های حدیقةالحقیقه، طریق التحقیق، کارنامهٔ بلخ، سیر العباد الی المعاد، عشق‌نامه و عقل‌نامه. سه مکتوب و یک رسالهٔ نثر نیز به وی نسبت داده‌اند.
آثار سنایی
شعرهای سنایی
- شمارهٔ ۱۵۰ — خواهد که شاعران جهان بی صله همی
- شمارهٔ ۱۵۱ — چو شعر حکیمانه گفتم ترا
- شمارهٔ ۱۵۲ — هر که چون کاغذ و قلم باشد
- شمارهٔ ۱۴۸ — یک روز بپرسید منوچهر ز سالار
- شمارهٔ ۱۵۳ — ای خرد را جمال و جان را زین
- شمارهٔ ۱۵۵ - در مدح بهرامشاه — خواجه سلام علیک کو لب چون نوش او
- شمارهٔ ۱۴۹ — روزگاریست که کان گهرند
- شمارهٔ ۱۵۴ - در مدح جمال المعاشرین قوال — ای جمال معاشران چونست
- شمارهٔ ۱۶۰ — در چشمت ای رفیقک ای خام قلتبان
- شمارهٔ ۱۶۳ — گفتم بنالم از تو به یاران و دوستان
- شمارهٔ ۱۵۸ - در هجای علی سه بوسش — ایا کشیخان بد اصل ای سه بوسش
- شمارهٔ ۱۵۹ — با تو باشم از تو نندیشم که با فضلی و عدل
- شمارهٔ ۱۶۱ - تقاضای گوشت و انگور — ای چو ماهی نشسته در خرگاه
- شمارهٔ ۱۶۲ - در رثای محمد بهروز — اعتقاد محمد بهروز
- شمارهٔ ۱۵۶ - در مدح بهرامشاه — خواجه غلط کرده است در چه؟ در ابروی او
- شمارهٔ ۱۵۷ - در رثای ابوالمعالی احمد بن یوسف — رفت قاضی بلمعالی ای سنایی آه کو
- شمارهٔ ۱۶۴ — ای فلک شمس شرف جاه تو
- شمارهٔ ۱۶۵ — بخور من بود دود درمنه
- شمارهٔ ۱۶۶ — ای تیر غم و رنج بسی خورده و برده
- شمارهٔ ۱۷۱ - در مدح خواجه اسماعیل شنیزی — علم و عمل خواجه اسماعیل شنیزی
- شمارهٔ ۱۶۷ — ای زده بر فلک سراپرده
- شمارهٔ ۱۷۰ — تا کی اندر راه دین با نفس دمسازی کنی
- شمارهٔ ۱۶۹ — شغل سرهنگان دین از مرد متواری مجوی
- شمارهٔ ۱۶۸ — این چه قرنست اینکه در خوابند بیداران همه