سنایی غزنوی
زندگی‌نامهٔ سنایی
ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶۲ سالگی درگذشت. از آثار وی می‌توان به دیوان‌های قصیده، غزل، ترکیب و ترجیع، قطعه و رباعی اشاره کرد. به علاوه، مثنوی‌های وی معروف و بدین قرارند: مثنوی‌های حدیقةالحقیقه، طریق التحقیق، کارنامهٔ بلخ، سیر العباد الی المعاد، عشق‌نامه و عقل‌نامه. سه مکتوب و یک رسالهٔ نثر نیز به وی نسبت داده‌اند.
آثار سنایی
شعرهای سنایی
- رباعی شمارهٔ ۵۲ — امروز ببر زانچه ترا پیوندست
- رباعی شمارهٔ ۵۳ — بر من فلک ار دست جفا گستردست
- رباعی شمارهٔ ۵۴ — تا جان مرا بادهٔ مهرت سودست
- رباعی شمارهٔ ۵۵ — در دام تو هر کس که گرفتارترست
- رباعی شمارهٔ ۵۶ — مژگان و لبش عذر و عذابی دگرست
- رباعی شمارهٔ ۵۸ — هر روز مرا با تو نیازی دگرست
- رباعی شمارهٔ ۵۷ — هر خوش پسری را حرکات دگرست
- رباعی شمارهٔ ۵۹ — در شهر هر آنکسی که او مشهورست
- رباعی شمارهٔ ۶۲ — گر گویم جان فدا کنم جان نفسست
- رباعی شمارهٔ ۶۳ — تا این دل من همیشه عشق اندیش‌ست
- رباعی شمارهٔ ۶۷ — هر روز مرا ز عشق جان انجامت
- رباعی شمارهٔ ۶۶ — تنگی دهن یار ز اندیشه کمست
- رباعی شمارهٔ ۶۵ — ار نیست دهان فزونت ار هست کمست
- رباعی شمارهٔ ۶۴ — زین روی که راه عشق راهی تنگ‌ست
- رباعی شمارهٔ ۶۱ — در دیدهٔ کبر کبریای تو بسست
- رباعی شمارهٔ ۶۰ — غم خوردن این جهان فانی، هوس است
- رباعی شمارهٔ ۷۲ — آن روز که بیش با من او را کینست
- رباعی شمارهٔ ۷۰ — برهان محبت نفس سرد منست
- رباعی شمارهٔ ۷۳ — در مرگ حیات اهل داد و دینست
- رباعی شمارهٔ ۷۱ — شبها ز فراق تو دلم پر خونست
- رباعی شمارهٔ ۶۸ — آنجا که سر تیغ ترا یافتن ست
- رباعی شمارهٔ ۶۹ — آنم که مرا نه دل نه جان و نه تنست
- رباعی شمارهٔ ۷۵ — آنکس که به یاد او مرا کار نکوست
- رباعی شمارهٔ ۷۴ — آنکس که سرت برید غمخوار تو اوست