سنایی غزنوی
زندگی‌نامهٔ سنایی
ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶۲ سالگی درگذشت. از آثار وی می‌توان به دیوان‌های قصیده، غزل، ترکیب و ترجیع، قطعه و رباعی اشاره کرد. به علاوه، مثنوی‌های وی معروف و بدین قرارند: مثنوی‌های حدیقةالحقیقه، طریق التحقیق، کارنامهٔ بلخ، سیر العباد الی المعاد، عشق‌نامه و عقل‌نامه. سه مکتوب و یک رسالهٔ نثر نیز به وی نسبت داده‌اند.
آثار سنایی
شعرهای سنایی
- رباعی شمارهٔ ۷۷ — هر چند بلای عشق دشمن کامیست
- رباعی شمارهٔ ۷۸ — در دام تو هر کس که گرفتارترست
- رباعی شمارهٔ ۷۹ — چندان چشمم که در غم هجر گریست
- رباعی شمارهٔ ۸۰ — گویند که راستی چو زر کانیست
- رباعی شمارهٔ ۸۲ — اندر عقب دکان قصاب گویست
- رباعی شمارهٔ ۸۱ — کمتر ز من ای جان به جهان خاکی نیست
- رباعی شمارهٔ ۸۳ — زلفین تو تا بوی گل نوروزیست
- رباعی شمارهٔ ۷۶ — ایام درشت رام بهرام شه‌ست
- رباعی شمارهٔ ۸۴ — عقلی که ز لطف دیدهٔ جان پنداشت
- رباعی شمارهٔ ۸۷ — بس عابد را که سرو بالای تو کشت
- رباعی شمارهٔ ۸۶ — نوری که همی جمع نیابی در مشت
- رباعی شمارهٔ ۸۸ — صد بار رهی بیش به کوی تو شتافت
- رباعی شمارهٔ ۸۵ — روزی که رطب داد همی از پیشت
- رباعی شمارهٔ ۹۱ — رازی که سر زلف تو با باد بگفت
- رباعی شمارهٔ ۹۰ — ای عالم علم پیشگاه تو برفت
- رباعی شمارهٔ ۸۹ — بویی که مرا ز وصل یار آمد رفت
- رباعی شمارهٔ ۹۷ — از ظلمت چون گرفته ما هم ز غمت
- رباعی شمارهٔ ۹۲ — چون دید مرا رخانش چون گل بشکفت
- رباعی شمارهٔ ۹۳ — افلاک به تیر عشق بتوانم سفت
- رباعی شمارهٔ ۹۶ — ای دیدهٔ روشن سنایی ز غمت
- رباعی شمارهٔ ۹۵ — در خاک بجستمت چو خور یافتمت
- رباعی شمارهٔ ۹۴ — تا کی باشم با غم هجران تو جفت
- رباعی شمارهٔ ۹۸ — دل خسته و زار و ناتوانم ز غمت
- رباعی شمارهٔ ۹۹ — هر چند دلم بیش کشد بار غمت