سنایی غزنوی
زندگی‌نامهٔ سنایی
ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶۲ سالگی درگذشت. از آثار وی می‌توان به دیوان‌های قصیده، غزل، ترکیب و ترجیع، قطعه و رباعی اشاره کرد. به علاوه، مثنوی‌های وی معروف و بدین قرارند: مثنوی‌های حدیقةالحقیقه، طریق التحقیق، کارنامهٔ بلخ، سیر العباد الی المعاد، عشق‌نامه و عقل‌نامه. سه مکتوب و یک رسالهٔ نثر نیز به وی نسبت داده‌اند.
آثار سنایی
شعرهای سنایی
- رباعی شمارهٔ ۳۳ — ای خواجه محمد ای محامد سیرت
- رباعی شمارهٔ ۲۸ — آن موی که سوز عاشقان می‌انگیخت
- رباعی شمارهٔ ۳۴ — زین پس هر چون که داردم دوست رواست
- رباعی شمارهٔ ۳۱ — ای کرده فلک به خون من نامزدت
- رباعی شمارهٔ ۳۲ — صدبار به بوسه آزمودم پارت
- رباعی شمارهٔ ۳۵ — خورشید به زیر دام معشوقهٔ ماست
- رباعی شمارهٔ ۳۰ — ای مانده زمان بنده اندر یادت
- رباعی شمارهٔ ۲۹ — در دوستی ای صنم چو دادم دادت
- رباعی شمارهٔ ۴۱ — تا زلف بتم به بند زنجیر منست
- رباعی شمارهٔ ۴۰ — دستی که حمایل تو بودی پیوست
- رباعی شمارهٔ ۴۲ — خواهم که به اندیشه و یارای درست
- رباعی شمارهٔ ۴۳ — گفتم پس از آنهمه طلبهای درست
- رباعی شمارهٔ ۳۷ — روز از طلبت پردهٔ بیکاری ماست
- رباعی شمارهٔ ۳۶ — بیرون جهان همه درون دل ماست
- رباعی شمارهٔ ۳۸ — هر باطل را که رهگذر بر گل ماست
- رباعی شمارهٔ ۳۹ — هجرت به دلم چو آتشی در پیوست
- رباعی شمارهٔ ۴۶ — چون من به خودی نیامدم روز نخست
- رباعی شمارهٔ ۴۷ — ای چون گل و مل در به در و دست به دست
- رباعی شمارهٔ ۴۸ — ای نیست شده ذات تو در پردهٔ هست
- رباعی شمارهٔ ۵۰ — گیرم که چو گل همه نکویی با تست
- رباعی شمارهٔ ۴۹ — لشکرگه عشق عارض خرم تست
- رباعی شمارهٔ ۴۵ — ای مه تویی از چهار گوهر شده هست
- رباعی شمارهٔ ۵۱ — محراب جهان جمال رخسارهٔ تست
- رباعی شمارهٔ ۴۴ — مستست بتا چشم تو و تیر به دست