شاه نعمت‌الله ولی
زندگی‌نامهٔ شاه نعمت‌الله ولی
سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.
آثار شاه نعمت‌الله ولی
شعرهای شاه نعمت‌الله ولی
- شمارهٔ ۱۳۴ — ذاتی و چه ذات ، ذات موصوف من است
- شمارهٔ ۱۳۲ — دهن و چشم و لبت هر سه به هم خوب افتاد
- شمارهٔ ۱۳۳ — دیدهٔ ما چو نور او بیند
- شمارهٔ ۱۲۷ — در وصف و کمال قدر او گفت
- شمارهٔ ۱۲۸ — دل حاضر دار با خدایت
- شمارهٔ ۱۲۹ — دل مغرب نور ماه شاهی است
- شمارهٔ ۱۳۱ — دلم آئینهٔ حق است از حق
- شمارهٔ ۱۳۰ — دل نرم و کف بخشنده آن گاه
- شمارهٔ ۱۳۹ — رحمی به دلم کن ای برادر
- شمارهٔ ۱۴۰ — رندی که حریف ماست دایم
- شمارهٔ ۱۴۲ — رو طاعت و خیر کن که دین است
- شمارهٔ ۱۳۶ — راز با کاغذ و با خامه نمی یارم گفت
- شمارهٔ ۱۴۱ — رو به آب چشم ما خوشتر شده
- شمارهٔ ۱۳۷ — رب الارباب رب این مربوب است
- شمارهٔ ۱۳۸ — رب و مربوب خویش می جوید
- شمارهٔ ۱۳۵ — ذر‌ه‌ای نیست که خورشید در او پیدا نیست
- شمارهٔ ۱۴۴ — ستر است و ستایر و ستور است
- شمارهٔ ۱۴۷ — سر آبی نه سرابی طلب از خویش سر آبی
- شمارهٔ ۱۴۸ — سر کل چون کله نهد بر سر
- شمارهٔ ۱۴۶ — سرّ دور قمر ز ما بشنو
- شمارهٔ ۱۴۵ — سخن عارفان به جان بشنو
- شمارهٔ ۱۴۹ — سروی است قد ما که کشیده است به بالا
- شمارهٔ ۱۴۳ — ساغر ما بود تو را در خور
- شمارهٔ ۱۵۰ — سعادت همچو ماهی خوش بر آمد