شاه نعمت‌الله ولی
زندگی‌نامهٔ شاه نعمت‌الله ولی
سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.
آثار شاه نعمت‌الله ولی
شعرهای شاه نعمت‌الله ولی
- شمارهٔ ۲۰۱ — گر زان که تو پاکی ای برادر
- شمارهٔ ۲۰۲ — گر عادت است رسم تکلف میان خلق
- شمارهٔ ۲۰۴ — گر گدا باشد به یاد پادشه نبود عجب
- شمارهٔ ۲۰۳ — گر کشته حیات جاویدان است
- شمارهٔ ۲۰۵ — گرد اندوه من نمی گردم
- شمارهٔ ۲۰۶ — گرد بر گرد عاشقان می گرد
- شمارهٔ ۲۰۰ — گرچه از چشم خلق شد پنهان
- شمارهٔ ۱۹۹ — گر جوهر جان ما بود پاک
- شمارهٔ ۲۰۷ — گفتم که به نقل نار بهتر یا به
- شمارهٔ ۲۰۹ — گوهر ار جویی بیا دریا طلب
- شمارهٔ ۲۱۱ — لب دلبر خوش است بوسیدن
- شمارهٔ ۲۱۰ — لاجرم تا ز عشق آگاهم
- شمارهٔ ۲۰۸ — گفتند گلابست بدیدیم گل آب است
- شمارهٔ ۲۱۲ — لیس فیه الدار غیره دیار
- شمارهٔ ۲۱۳ — ما بین دو عین راست از نون تا میم
- شمارهٔ ۲۱۴ — ما را به وجود خود نباشد بودی
- شمارهٔ ۲۱۷ — ما و ماهان و خطهٔ کرمان
- شمارهٔ ۲۱۶ — ما و ساقی نشسته مست خراب
- شمارهٔ ۲۲۰ — مجلس عشق است و ما مست خراب
- شمارهٔ ۲۱۸ — ما و همان دلبران و جام شبانه
- شمارهٔ ۲۱۹ — مایی ما بر افتاد اویی او عیان شد
- شمارهٔ ۲۲۱ — مجموعهٔ مجموع کمال است که در وی
- شمارهٔ ۲۲۲ — محب آل محمد چو بایزید بود
- شمارهٔ ۲۱۵ — ما همه ذره ایم و او خورشید