شاه نعمت‌الله ولی
زندگی‌نامهٔ شاه نعمت‌الله ولی
سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.
آثار شاه نعمت‌الله ولی
شعرهای شاه نعمت‌الله ولی
- شمارهٔ ۱۰۴ — خوش لب ماست یک زمان بنشین
- شمارهٔ ۱۰۵ — در آتش محبت خود را بسوز خوش خوش
- شمارهٔ ۱۰۶ — در آینه تمثال جمال رخ اوست
- شمارهٔ ۱۰۷ — در آینهٔ تمام اشیا
- شمارهٔ ۱۰۹ — در چنین خانه گر بیاری یار
- شمارهٔ ۱۰۳ — خوش خیالی به خواب می بینم
- شمارهٔ ۱۰۸ — در جهانی که عقل و ایمان است
- شمارهٔ ۱۱۰ — در حضرت او وحدت و کثرت دریاب
- شمارهٔ ۱۱۳ — در دو عالم یکی است عبداللّه
- شمارهٔ ۱۱۴ — در دیدهٔ ما نظر کن ای شاه
- شمارهٔ ۱۱۵ — در ریاضت مراد خواهی یافت
- شمارهٔ ۱۱۷ — در سمرقند مانده ای تا چند
- شمارهٔ ۱۱۸ — در ظل آفتاب تو چرخی همی زنیم
- شمارهٔ ۱۱۶ — در زمانی که با خدا باشیم
- شمارهٔ ۱۱۱ — در حقیقت بنده و سیّد یکی است
- شمارهٔ ۱۱۲ — در خرابات رند مستی دید
- شمارهٔ ۱۲۲ — در محبت ودود باید بود
- شمارهٔ ۱۲۰ — در فنا رفت و در بقا آسود
- شمارهٔ ۱۲۱ — در گلستان این چنین خوش رسته‌ای
- شمارهٔ ۱۲۵ — در هوای مجلسش چندان بگریم همچو شمع
- شمارهٔ ۱۲۳ — در مظاهر آنچنان پیدا نمود
- شمارهٔ ۱۱۹ — در فضای وجود و اوج شهود
- شمارهٔ ۱۲۴ — در هر چه نظر کنم توئی در نظرم
- شمارهٔ ۱۲۶ — در وحدت اگر کثرت ما محو شود