شاه نعمت‌الله ولی
زندگی‌نامهٔ شاه نعمت‌الله ولی
سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.
آثار شاه نعمت‌الله ولی
شعرهای شاه نعمت‌الله ولی
- رباعی شمارهٔ ۶ — بنواخت مرا لطف الهی به خدا
- رباعی شمارهٔ ۴ — دریاب تو این قول حکیمانهٔ ما
- رباعی شمارهٔ ۷ — از آتش عشق صنم دلکش ما
- رباعی شمارهٔ ۹ — مطلوب خود از خود طلب ای طالب ما
- رباعی شمارهٔ ۵ — ماهی در آب و ماکیان در صحرا
- رباعی شمارهٔ ۸ — دادند جهانی دل و هم دست به ما
- رباعی شمارهٔ ۳ — علمی که تو را پاک کند از من و ما
- رباعی شمارهٔ ۱۰ — در جام جهان نما نظر کن همه را
- رباعی شمارهٔ ۱۳ — از زحمت پا اگر بنالم چه عجب
- رباعی شمارهٔ ۱۴ — عالم چو سرابست و نماید سر آب
- رباعی شمارهٔ ۱۲ — در دیدهٔ ما نور خدا را بطلب
- رباعی شمارهٔ ۱۵ — چشمت همه نرگسست و نرگس همه خواب
- رباعی شمارهٔ ۱۶ — عشقست که جان عاشقان زنده از اوست
- رباعی شمارهٔ ۱۱ — از خود بگذر نور خدا را بطلب
- رباعی شمارهٔ ۱۷ — تا بر سر ما سایهٔ شاهنشه ماست
- رباعی شمارهٔ ۱۸ — دریای محیط جرعهٔ ساغر ماست
- رباعی شمارهٔ ۲۶ — در مذهب ما محب و محبوب یکیست
- رباعی شمارهٔ ۲۰ — در دیدهٔ ما نقش خیالش پیداست
- رباعی شمارهٔ ۲۱ — دارنده چو ترکیب چنین خوب آراست
- رباعی شمارهٔ ۱۹ — گفتم جنت گفت که بستان شماست
- رباعی شمارهٔ ۲۲ — ترکیب طبایع ار نگشتی کم و کاست
- رباعی شمارهٔ ۲۳ — ای دل به طریق عاشقی راه یکی است
- رباعی شمارهٔ ۲۵ — میخانهٔ عشق او سرای دل ماست
- رباعی شمارهٔ ۲۴ — صبح و سحر و بلبل و گلزار یکیست