طغرل احراری
زاده ۱۲۸۲ – درگذشته ۱۳۳۸ هجری قمری، عینی
زندگی‌نامهٔ طغرل احراری
محمدنقیب‌خان طُغْرُلِ اَحراری (زادهٔ ۱۸۶۵ میلادی روستای زاسون از توابع ناحیهٔ عینی کنونی در شمال تاجیکستان - ۱۹۱۹ میلادی) شاعر تاجیکستانی است. تبار وی به عبیدالله احرار می‌رسید. علوم رایج روزگارش را در سمرقند و بخارا آموخت. پس از اتمام تحصیلات، به زادگاهش بازگشت. وی در آغاز شاعری نقیب تخلص می‌کرد، اما بعدها تخلص طغرل را برگزید. در غزل پیرو بیدل دهلوی و در قصیده پیرو انوری و خاقانی بود. وی پس از پیروزی بولشویک‌ها به آن‌ها پیوست، اما پس از شکست عسکران سرخ از دسته مجاهدینی که آن زمان «باسمه‌چی» خوانده می‌شدند، مورد سوء ظن قرار گرفت و در سال ۱۹۱۹ میلادی در دادگاه صحرایی از سوی سربازان ارتش سرخ محاکمه و به اعدام محکوم شد. شعر طغرل پیوند شعر نوی تاجیک پس از فروپاشی فئودالیسم با شعر کهن آن سامان است. علاوه بر دیوان اشعار دو کتاب «گیاه مهر» و «کاروان محبت» از وی به جا مانده است.
آثار طغرل احراری
شعرهای طغرل احراری
- شمارهٔ ۳ - بر فرد گلشنی بخارایی — گلشن دهر که نبود گل عیشش جاوید
- شمارهٔ ۴ — اگر به سوی من آیی ای مه
- شمارهٔ ۳ - به عصمت‌الله‌خان از برای دختر رز — داماد طبیعت من امشب
- شمارهٔ ۱ — جهان نظم را سلطان چهارند
- شمارهٔ ۲ — در شعر سه تن پیمبرانند
- شمارهٔ ۲ — آیینه به بزم دلگشای تو رسد
- شمارهٔ ۱ — ای عکس رخ جان دهد آیینه دل را
- شمارهٔ ۱ - خانم‌های روس در بخارا — دیدم به عرابه من زن روسی را
- شمارهٔ ۶ — جهان تاریک شد امروز در چشم من ای قمری
- شمارهٔ ۵ - در نصیحت باسمه‌چیان — نه حب محب دل‌نشین می‌ماند
- شمارهٔ ۷ — ای داده به باد عمر از نادانی
- شمارهٔ ۴ - نخستین مکتب نو — به به که ربیع و عید نوروز آمد
- شمارهٔ ۲ — یک دل آسوده در این باغ نیست
- شمارهٔ ۳ - به گلشنی بخارایی — مدتی شد که یار نامه نکرد