طغرل احراری
زاده ۱۲۸۲ – درگذشته ۱۳۳۸ هجری قمری، عینی
زندگی‌نامهٔ طغرل احراری
محمدنقیب‌خان طُغْرُلِ اَحراری (زادهٔ ۱۸۶۵ میلادی روستای زاسون از توابع ناحیهٔ عینی کنونی در شمال تاجیکستان - ۱۹۱۹ میلادی) شاعر تاجیکستانی است. تبار وی به عبیدالله احرار می‌رسید. علوم رایج روزگارش را در سمرقند و بخارا آموخت. پس از اتمام تحصیلات، به زادگاهش بازگشت. وی در آغاز شاعری نقیب تخلص می‌کرد، اما بعدها تخلص طغرل را برگزید. در غزل پیرو بیدل دهلوی و در قصیده پیرو انوری و خاقانی بود. وی پس از پیروزی بولشویک‌ها به آن‌ها پیوست، اما پس از شکست عسکران سرخ از دسته مجاهدینی که آن زمان «باسمه‌چی» خوانده می‌شدند، مورد سوء ظن قرار گرفت و در سال ۱۹۱۹ میلادی در دادگاه صحرایی از سوی سربازان ارتش سرخ محاکمه و به اعدام محکوم شد. شعر طغرل پیوند شعر نوی تاجیک پس از فروپاشی فئودالیسم با شعر کهن آن سامان است. علاوه بر دیوان اشعار دو کتاب «گیاه مهر» و «کاروان محبت» از وی به جا مانده است.
آثار طغرل احراری
شعرهای طغرل احراری
- شمارهٔ ۲۳۸ — صفحه دل را ز موج باده تا مستر زدم
- شمارهٔ ۲۴۰ — نوبهار ایجادم رونق حمل دارم
- شمارهٔ ۲۴۳ — ای نهال قامتت نخل گلستان ارم
- شمارهٔ ۲۳۹ - فیض‌الله‌جان — فروزد شمع رخسارش اگر در کلبه تارم
- شمارهٔ ۲۴۴ — وه که محرم در حریمش غیر و من اندر درم
- شمارهٔ ۲۴۱ - بقاجان — بنما رخ چو ماهت که ز دل برد قرارم
- شمارهٔ ۲۴۲ - حبیب‌جان — حجاب از رخ فکن دلبر که زارم
- شمارهٔ ۲۴۵ — ز معمار خرابی بس که همچون گنج معمورم
- شمارهٔ ۲۴۶ — ندانم از چه استاد ازل کردست تخمیرم
- شمارهٔ ۲۵۱ — حدیث زلف او خواهم خطی از هاله بنویسم
- شمارهٔ ۲۴۹ — ادب سرمایه عشقم مپرس از شوخی نازم
- شمارهٔ ۲۵۰ — هرگه ز ناز خندد آن جوهر تبسم
- شمارهٔ ۲۴۷ — بساط هستی خود را به راهت خاک می‌سازم
- شمارهٔ ۲۴۸ — به عالم خویش را از بی‌خودی افسانه می‌سازم
- شمارهٔ ۲۵۳ — گرفتار کمند آن خم زلف بناگوشم
- شمارهٔ ۲۵۲ — چو می از آتش شوق وصال یار در جوشم
- شمارهٔ ۲۵۸ — نباشد جز حساب غم به جدول خط تقویمم
- شمارهٔ ۲۵۶ — آبله شد سد ره منزلم
- شمارهٔ ۲۵۵ — نشئه از میخانه تحقیق می‌خواهد دلم
- شمارهٔ ۲۵۹ — ناله همان به که ز دل سر کنم
- شمارهٔ ۲۶۰ — چو گل زین باغ یک دل غرق خونم
- شمارهٔ ۲۶۱ — بیا ای باعث شور جنونم
- شمارهٔ ۲۵۴ — ندانم شمع رخسار که روشن شد ز آمالم
- شمارهٔ ۲۵۷ — ندانم نشئه از پیمانه چشم که در جامم