ابوالحسن فراهانی
درگذشته ۱۰۴۰ هجری قمری
زندگی‌نامهٔ ابوالحسن فراهانی
ابوالحسن فراهانی حسینی متوفای ۱۰۴۰ قمری از شاعران سدهٔ یازدهم و صاحب رسالهٔ «شرح مشکلات دیوان انوری» است. وی از سادات حسینی فراهان و از شعرای سدهٔ یازدهم هجری است که پس از تحصیل دانشهای متداول در زادگاه خود به سبب تنگدستی و برای کسب کمال به اصفهان رفت و دو سال در نصرآباد مسکن گزید. سپس به شیراز رفته و در سلک ملازمان امامقلی خان در آمد و کارش بالا گرفت. ولی آخرالامر بدگویان درباره‌اش سعایت کردند و به بهانهٔ حرکتی نامناسب به فرمان امامقلی خان به قتل رسید. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار ابوالحسن فراهانی
شعرهای ابوالحسن فراهانی
- شمارهٔ ۶ — نمی‌دانم سرشکم تا یکی خون در جهان باشد
- شمارهٔ ۷ — مشام گیرم و در گلستان روم ترسم
- شمارهٔ ۸ — زهی ز زلف کج است زخم مشک
- شمارهٔ ۱۰ — پیش قدرت لاف زد روزی ز رفعت آسمان
- شمارهٔ ۱۲ — چه شد که باد صبا دورم افکند زدرش
- شمارهٔ ۹ — از من خبر ندارد، با آن که درویش
- شمارهٔ ۱۱ — به داغ تازه دلم را سر دگر باشد
- شمارهٔ ۵ — گوش سوی حرف من از رحم جانانم نکرد
- شمارهٔ ۱۵ — دگر ز هجر که نالم که در کنار منی تو
- شمارهٔ ۱۴ — لاف دلتنگی و صبر از یار ناید باورم
- شمارهٔ ۱۶ — به چاک سینه شناسند عشقبازان را
- شمارهٔ ۱۹ — میان یار و جان فرقی نمی‌داند دل عاشق
- شمارهٔ ۱۷ — در مجلس ما دیده بی گریه خونین
- شمارهٔ ۱۸ — در گلستان گر گلی بودی به رنگ یار من
- شمارهٔ ۱۳ — می توانستم به کویش با صبا رفتن، ولی
- شمارهٔ ۱ — نموده صبح صادق جامه پاره
- شمارهٔ ۲ — بنام آن که در دنیای فانی