ابوالحسن فراهانی
درگذشته ۱۰۴۰ هجری قمری
زندگی‌نامهٔ ابوالحسن فراهانی
ابوالحسن فراهانی حسینی متوفای ۱۰۴۰ قمری از شاعران سدهٔ یازدهم و صاحب رسالهٔ «شرح مشکلات دیوان انوری» است. وی از سادات حسینی فراهان و از شعرای سدهٔ یازدهم هجری است که پس از تحصیل دانشهای متداول در زادگاه خود به سبب تنگدستی و برای کسب کمال به اصفهان رفت و دو سال در نصرآباد مسکن گزید. سپس به شیراز رفته و در سلک ملازمان امامقلی خان در آمد و کارش بالا گرفت. ولی آخرالامر بدگویان درباره‌اش سعایت کردند و به بهانهٔ حرکتی نامناسب به فرمان امامقلی خان به قتل رسید. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار ابوالحسن فراهانی
شعرهای ابوالحسن فراهانی
- شمارهٔ ۱۰۲ — آن خواجه که کم باد ز عالم نامش
- شمارهٔ ۱۰۱ — شهانه دلم ساخت مفتون زلفش
- شمارهٔ ۱۰۵ — هند وی سر زلف تو ای کافر کیش
- شمارهٔ ۱۰۳ — رفتن نتوان به کوی آن کافر کیش
- شمارهٔ ۱۰۴ — چندان که دلم پیش تو می سوزد بیش
- شمارهٔ ۹۹ — بی گریه به سر نمی برم نیم نفس
- شمارهٔ ۹۸ — دور از رخ دلگشایت ای مایه ناز
- شمارهٔ ۱۰۰ — آن دل که هوس داشت اسیر همه کس
- شمارهٔ ۱۱۳ — اشکم همه صرف شد در اندیشه ی دل
- شمارهٔ ۱۰۷ — ای برده هوا سوی سماکت به سمک
- شمارهٔ ۱۰۶ — دانم کنم آرزو حیرانی خویش
- شمارهٔ ۱۰۹ — وصل تو به سیم و زر نکرد حاصل
- شمارهٔ ۱۱۲ — هجوم نگذارد از کف ای مایه بخل
- شمارهٔ ۱۱۰ — دل وصل تو خواهد ز من ای مهر گسل
- شمارهٔ ۱۱۱ — در طره چون شبش دل شعله مثال
- شمارهٔ ۱۰۸ — چون دور کنم رقیب رازان ناپاک
- شمارهٔ ۱۱۷ — از بس که زالفت خسان خون خوردم
- شمارهٔ ۱۱۸ — هر چند که سعی در رضایت کردم
- شمارهٔ ۱۱۹ — چون مهر سفر به هفت کشور کردم
- شمارهٔ ۱۲۰ — ای آن که روی به کوی بیداد گرم
- شمارهٔ ۱۱۴ — دی توبه به امر دوستی بشکستم
- شمارهٔ ۱۱۵ — دایم ز تو من کرانه ای میجستم
- شمارهٔ ۱۱۶ — گفتی که چرا بداخترت میگفتم
- شمارهٔ ۱۲۱ — روزی که ز روح بند تن بردارم