ابوالحسن فراهانی
درگذشته ۱۰۴۰ هجری قمری
زندگی‌نامهٔ ابوالحسن فراهانی
ابوالحسن فراهانی حسینی متوفای ۱۰۴۰ قمری از شاعران سدهٔ یازدهم و صاحب رسالهٔ «شرح مشکلات دیوان انوری» است. وی از سادات حسینی فراهان و از شعرای سدهٔ یازدهم هجری است که پس از تحصیل دانشهای متداول در زادگاه خود به سبب تنگدستی و برای کسب کمال به اصفهان رفت و دو سال در نصرآباد مسکن گزید. سپس به شیراز رفته و در سلک ملازمان امامقلی خان در آمد و کارش بالا گرفت. ولی آخرالامر بدگویان درباره‌اش سعایت کردند و به بهانهٔ حرکتی نامناسب به فرمان امامقلی خان به قتل رسید. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار ابوالحسن فراهانی
شعرهای ابوالحسن فراهانی
- شمارهٔ ۱۲۲ — چون خواهم دل ز دلستان برگیرم
- شمارهٔ ۱۲۹ — گویم که دری زوصل اگر باز کنم
- شمارهٔ ۱۲۴ — از دوری آفتاب عالم سوزم
- شمارهٔ ۱۲۵ — حال دل از آن بهانه جو می پرسم
- شمارهٔ ۱۲۳ — گر بینم یار وگر نبینم میرم
- شمارهٔ ۱۲۶ — بر خاک کف پای تو چون رخ نالم
- شمارهٔ ۱۲۷ — ای درد و غم تو راحت جان و تنم
- شمارهٔ ۱۲۸ — چون کوه گران نمود اصفاهانم
- شمارهٔ ۱۳۱ — ای کوی تو درد و غم فراوان بردیم
- شمارهٔ ۱۳۰ — دی با کوری کش از خسان می بینم
- شمارهٔ ۱۳۲ — تا از سر کوی آن صنم دور شدیم
- شمارهٔ ۱۳۳ — ما چشم ز جستجوی درمان پوشیم
- شمارهٔ ۱۳۵ — در دادن دل به زلفت ای عهد شکن
- شمارهٔ ۱۳۴ — در چیدم دوش از خلایق دامن
- شمارهٔ ۱۳۶ — خورشید من آن جهان به رویش روشن
- شمارهٔ ۱۳۷ — هرچند کیمیاست امروز سخن
- شمارهٔ ۱۴۳ — ای با مهرت سرشته آب و گل من
- شمارهٔ ۱۴۴ — شیطان نامی که شد غمش قاتل من
- شمارهٔ ۱۳۸ — تا چند به بزم غیر تنها رفتن
- شمارهٔ ۱۴۵ — در دل دو هزار مدّعا دارم من
- شمارهٔ ۱۳۹ — ای بخت سیاه بخت تدبیری کن
- شمارهٔ ۱۴۲ — شوخی که گسسته بود پیمان از من
- شمارهٔ ۱۴۰ — ای اشک بود بر رخت ای رشک ختن
- شمارهٔ ۱۴۱ — بر بالش راحتی نیامد سر من