عراقی
زندگی‌نامهٔ عراقی
شیخ فخرالّدین ابراهیم بن بزرگمهر متخلص به عراقی، عارف نامی و شاعر بلندآوازهٔ ایرانی، در اوایل قرن هفتم هجری در دهی در اطراف همدان به دنیا آمد. پس از تحصیل علوم و فنون و کسب دانش، برای ادامه تحصیل به همدان رفت. سپس با جمعی از دراویش رهسپار هندوستان شد و به خدمت شیخ بهاءالدین زکریا درآمد و بعد از مدتی با دختر او ازدواج کرد. بعدها به عربستان و سپس به قونیه رفت و به خدمت مولانا رسید و مصاحب و معاشر او شد. وی درسال ۶۸۶ یا ۶۸۸ هجری قمری در حدود سن هشتاد سالگی در دمشق وفات یافت. از آثار او می‌توان علاوه بر دیوان اشعار به مثنوی عشاق‌نامه و کتاب لمعات اشاره کرد. کتاب لمعات عراقی از روی نسخه‌ای که به تلاش همراهان وبگاه تصوف ایرانی آماده شده به گنجور اضافه شده است. «رسالهٔ اصطلاحات» نیز از روی نسخهٔ دیگری که به کوشش آقای محمد بیدآباد از همراهان وبگاه تصوف ایرانی آماده شده به گنجور اضافه شده است.
آثار عراقی
شعرهای عراقی
- رباعی شمارهٔ ۴۵ — دردا! که دلم خبر ز دلدار نیافت
- رباعی شمارهٔ ۴۶ — عالم ز لباس شادیم عریان یافت
- رباعی شمارهٔ ۴۷ — زنجیر سر زلف تو تاب از چه گرفت؟
- رباعی شمارهٔ ۴۴ — افسوس! که ایام جوانی بگذشت
- رباعی شمارهٔ ۴۹ — چون سایهٔ دوست بر زمین می‌افتد
- رباعی شمارهٔ ۵۰ — غم گرد دل پر هنران می‌گردد
- رباعی شمارهٔ ۴۸ — در عشق توام واقعه بسیار افتاد
- رباعی شمارهٔ ۵۱ — از بخت به فریادم و از چرخ به درد
- رباعی شمارهٔ ۵۲ — گر من روزی ز خدمتت گشتم فرد
- رباعی شمارهٔ ۵۶ — بازم غم عشق یار در کار آورد
- رباعی شمارهٔ ۵۴ — حسنت به ازل نظر چو در کارم کرد
- رباعی شمارهٔ ۵۳ — نرگس، که ز سیم بر سر افسر دارد
- رباعی شمارهٔ ۵۷ — دل در طلبت هر دو جهان می‌بازد
- رباعی شمارهٔ ۵۵ — دل در غم تو بسی پریشانی کرد
- رباعی شمارهٔ ۵۸ — آنجا که تویی عقل کجا در تو رسد؟
- رباعی شمارهٔ ۵۹ — مسکین دل من! که بی‌سرانجام بماند
- رباعی شمارهٔ ۶۰ — از روز وجودم شفقی بیش نماند
- رباعی شمارهٔ ۶۳ — زان پیش که این چرخ معلا کردند
- رباعی شمارهٔ ۶۲ — در سابقه چون قرار عالم دادند
- رباعی شمارهٔ ۶۵ — هر کتب خرد، که هست، اگر برخوانند
- رباعی شمارهٔ ۶۴ — بی روی تو عاشقت رخ گل چه کند؟
- رباعی شمارهٔ ۶۷ — در کوی تو عاشقان درآیند و روند
- رباعی شمارهٔ ۶۱ — یک عالم از آب و گل بپرداخته‌اند
- رباعی شمارهٔ ۶۶ — قومی هستند، کز کله موزه کنند