عراقی
زندگینامهٔ عراقی
شیخ فخرالّدین ابراهیم بن بزرگمهر متخلص به عراقی، عارف نامی و شاعر بلندآوازهٔ ایرانی، در اوایل قرن هفتم هجری در دهی در اطراف همدان به دنیا آمد. پس از تحصیل علوم و فنون و کسب دانش، برای ادامه تحصیل به همدان رفت. سپس با جمعی از دراویش رهسپار هندوستان شد و به خدمت شیخ بهاءالدین زکریا درآمد و بعد از مدتی با دختر او ازدواج کرد. بعدها به عربستان و سپس به قونیه رفت و به خدمت مولانا رسید و مصاحب و معاشر او شد. وی درسال ۶۸۶ یا ۶۸۸ هجری قمری در حدود سن هشتاد سالگی در دمشق وفات یافت. از آثار او میتوان علاوه بر دیوان اشعار به مثنوی عشاقنامه و کتاب لمعات اشاره کرد. کتاب لمعات عراقی از روی نسخهای که به تلاش همراهان وبگاه تصوف ایرانی آماده شده به گنجور اضافه شده است. «رسالهٔ اصطلاحات» نیز از روی نسخهٔ دیگری که به کوشش آقای محمد بیدآباد از همراهان وبگاه تصوف ایرانی آماده شده به گنجور اضافه شده است.
آثار عراقی
شعرهای عراقی
- رباعی شمارهٔ ۱۱۹ — هر شب به سر کوی تو آیم به فغان
- رباعی شمارهٔ ۱۲۰ — تا چند مرا به دست هجران دادن؟
- رباعی شمارهٔ ۱۱۶ — امروز به شهر دل پریشان ماییم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۷ — چون درد نداری، ای دل سرگردان
- رباعی شمارهٔ ۱۲۲ — خورشید رخا، ز بنده تحویل مکن
- رباعی شمارهٔ ۱۱۸ — هر دم شب هجران تو، ای جان و جهان
- رباعی شمارهٔ ۱۲۱ — هان! راز دل خستهٔ ما فاش مکن
- رباعی شمارهٔ ۱۲۳ — ای نفس خسیس، رو تباهی میکن
- رباعی شمارهٔ ۱۲۹ — ای زندگی من و توانم همه تو
- رباعی شمارهٔ ۱۲۴ — آخر بدمد صبح امید از شب من
- رباعی شمارهٔ ۱۲۶ — ای دل، پس زنجیر تو دیوانه نشین
- رباعی شمارهٔ ۱۲۵ — ای یاد تو آفت سکون دل من
- رباعی شمارهٔ ۱۲۷ — گر زانکه بود دل مجاهد با تو
- رباعی شمارهٔ ۱۲۸ — ای مایهٔ اصل شادمانی غم تو
- رباعی شمارهٔ ۱۳۱ — در عشق تو بیتو چون توان زیست؟ بگو
- رباعی شمارهٔ ۱۳۰ — آن کیست که بیجرم و گنه زیست؟ بگو
- رباعی شمارهٔ ۱۳۳ — چندن که خم بادهپرست است بده
- رباعی شمارهٔ ۱۳۲ — دارم دلکی به تیغ هجران خسته
- رباعی شمارهٔ ۱۳۹ — عیشی نبود چو عیش لولی و گدای
- رباعی شمارهٔ ۱۳۴ — دل در طلب دنیی دون هیچ منه
- رباعی شمارهٔ ۱۳۵ — آنم که توام ز خاک برداشتهای
- رباعی شمارهٔ ۱۳۶ — ای لطف تو دستگیر هر بیسر و پای
- رباعی شمارهٔ ۱۳۷ — پیری بدر آمد ز خرابات فنای
- رباعی شمارهٔ ۱۳۸ — عشقی نبود چو عشق لولی و گدای