عراقی
زندگی‌نامهٔ عراقی
شیخ فخرالّدین ابراهیم بن بزرگمهر متخلص به عراقی، عارف نامی و شاعر بلندآوازهٔ ایرانی، در اوایل قرن هفتم هجری در دهی در اطراف همدان به دنیا آمد. پس از تحصیل علوم و فنون و کسب دانش، برای ادامه تحصیل به همدان رفت. سپس با جمعی از دراویش رهسپار هندوستان شد و به خدمت شیخ بهاءالدین زکریا درآمد و بعد از مدتی با دختر او ازدواج کرد. بعدها به عربستان و سپس به قونیه رفت و به خدمت مولانا رسید و مصاحب و معاشر او شد. وی درسال ۶۸۶ یا ۶۸۸ هجری قمری در حدود سن هشتاد سالگی در دمشق وفات یافت. از آثار او می‌توان علاوه بر دیوان اشعار به مثنوی عشاق‌نامه و کتاب لمعات اشاره کرد. کتاب لمعات عراقی از روی نسخه‌ای که به تلاش همراهان وبگاه تصوف ایرانی آماده شده به گنجور اضافه شده است. «رسالهٔ اصطلاحات» نیز از روی نسخهٔ دیگری که به کوشش آقای محمد بیدآباد از همراهان وبگاه تصوف ایرانی آماده شده به گنجور اضافه شده است.
آثار عراقی
شعرهای عراقی
- رباعی شمارهٔ ۶۹ — دل جز به دو زلف مشکبارش ندهند
- رباعی شمارهٔ ۷۳ — حاشا! که دل از خاک درت دور شود
- رباعی شمارهٔ ۷۲ — ای جان من، از دل خبرت نیست، چه سود؟
- رباعی شمارهٔ ۷۴ — دل دیدن رویت به دعا می‌خواهد
- رباعی شمارهٔ ۷۰ — در بند گره‌گشای می‌باید بود
- رباعی شمارهٔ ۶۸ — ملک دو جهان را به طلبکار دهند
- رباعی شمارهٔ ۷۱ — مازار کسی، کز تو گزیرش نبود
- رباعی شمارهٔ ۷۵ — ای از کرمت مصلح و مفسد به امید
- رباعی شمارهٔ ۷۸ — این عمر، که برده‌ای تو بی‌یار بسر
- رباعی شمارهٔ ۷۷ — عالم ز لباس شادیم عریان دید
- رباعی شمارهٔ ۸۲ — ای در طلب تو عالمی در شر و شور
- رباعی شمارهٔ ۸۱ — در واقعهٔ مشکل ایام نگر
- رباعی شمارهٔ ۷۹ — افتاد مرا با سر زلفین تو کار
- رباعی شمارهٔ ۸۳ — اندر همه عمر خود شبی وقت نماز
- رباعی شمارهٔ ۸۰ — اندیشهٔ عشقت دم سرد آرد بار
- رباعی شمارهٔ ۷۶ — یاری که نکو بخشد و بد بخشاید
- رباعی شمارهٔ ۸۴ — دل ز آرزوی تو بی‌قرار است هنوز
- رباعی شمارهٔ ۸۶ — ای دل، سر و کار با کریم است، مترس
- رباعی شمارهٔ ۸۵ — بیزار شد از من شکسته همه کس
- رباعی شمارهٔ ۸۸ — امشب چو جمال داده‌ای خب می‌باش
- رباعی شمارهٔ ۸۷ — ای دل، قلم نقش معما می‌باش
- رباعی شمارهٔ ۹۰ — در دل همه خار غم شکستیم دریغ!
- رباعی شمارهٔ ۸۹ — آمد به سر کوی تو مسکین درویش
- رباعی شمارهٔ ۹۱ — حاشا! که کند دل به دگر جا منزل