عراقی
زندگی‌نامهٔ عراقی
شیخ فخرالّدین ابراهیم بن بزرگمهر متخلص به عراقی، عارف نامی و شاعر بلندآوازهٔ ایرانی، در اوایل قرن هفتم هجری در دهی در اطراف همدان به دنیا آمد. پس از تحصیل علوم و فنون و کسب دانش، برای ادامه تحصیل به همدان رفت. سپس با جمعی از دراویش رهسپار هندوستان شد و به خدمت شیخ بهاءالدین زکریا درآمد و بعد از مدتی با دختر او ازدواج کرد. بعدها به عربستان و سپس به قونیه رفت و به خدمت مولانا رسید و مصاحب و معاشر او شد. وی درسال ۶۸۶ یا ۶۸۸ هجری قمری در حدود سن هشتاد سالگی در دمشق وفات یافت. از آثار او می‌توان علاوه بر دیوان اشعار به مثنوی عشاق‌نامه و کتاب لمعات اشاره کرد. کتاب لمعات عراقی از روی نسخه‌ای که به تلاش همراهان وبگاه تصوف ایرانی آماده شده به گنجور اضافه شده است. «رسالهٔ اصطلاحات» نیز از روی نسخهٔ دیگری که به کوشش آقای محمد بیدآباد از همراهان وبگاه تصوف ایرانی آماده شده به گنجور اضافه شده است.
آثار عراقی
شعرهای عراقی
- رباعی شمارهٔ ۹۲ — خاک سر کوی آن بت مشکین خال
- رباعی شمارهٔ ۹۳ — در کوی خرابات نه نو آمده‌ام
- رباعی شمارهٔ ۹۵ — عمری است که در کوی خرابی رفتم
- رباعی شمارهٔ ۹۴ — ای جان و جهان، تو را ز جان می‌طلبم
- رباعی شمارهٔ ۹۶ — ای یار رخ تو کرده هر دم شادم
- رباعی شمارهٔ ۹۷ — آن وصل تو باز، آرزو می‌کندم
- رباعی شمارهٔ ۹۸ — بی روی تو، ای دوست، به جان در خطرم
- رباعی شمارهٔ ۹۹ — دل نزد تو است، اگر چه دوری ز برم
- رباعی شمارهٔ ۱۰۰ — دل پیشکش نرگس مستت آرم
- رباعی شمارهٔ ۱۰۲ — امشب نظری بروی ساقی دارم
- رباعی شمارهٔ ۱۰۱ — امشب نظری به روی ساقی دارم
- رباعی شمارهٔ ۱۰۳ — ای دوست، بیا، که با تو باقی دارم
- رباعی شمارهٔ ۱۰۴ — در سر هوس شراب و ساقی دارم
- رباعی شمارهٔ ۱۰۶ — اندر غم تو نگار، همچون نارم
- رباعی شمارهٔ ۱۰۵ — جانا، ز دل ار کباب خواهی، دارم
- رباعی شمارهٔ ۱۰۷ — یارب، به تو در گریختم بپذیرم
- رباعی شمارهٔ ۱۰۹ — بگذار، اگر چه رندم و اوباشم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۱ — با نفس خسیس در نبردم، چه کنم؟
- رباعی شمارهٔ ۱۰۸ — چون قصهٔ هجران و فراق آغازم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۳ — آزاده دلی ز خویشتن می‌خواهم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۴ — در عشق تو زارتر ز موی تو شدیم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۲ — آوازهٔ حسنت از جهان می‌شنوم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۵ — وقت است که بر لاله خروشی بزنیم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۰ — پیوسته صبور و رنج‌کش می‌باشم