عراقی
زندگی‌نامهٔ عراقی
شیخ فخرالّدین ابراهیم بن بزرگمهر متخلص به عراقی، عارف نامی و شاعر بلندآوازهٔ ایرانی، در اوایل قرن هفتم هجری در دهی در اطراف همدان به دنیا آمد. پس از تحصیل علوم و فنون و کسب دانش، برای ادامه تحصیل به همدان رفت. سپس با جمعی از دراویش رهسپار هندوستان شد و به خدمت شیخ بهاءالدین زکریا درآمد و بعد از مدتی با دختر او ازدواج کرد. بعدها به عربستان و سپس به قونیه رفت و به خدمت مولانا رسید و مصاحب و معاشر او شد. وی درسال ۶۸۶ یا ۶۸۸ هجری قمری در حدود سن هشتاد سالگی در دمشق وفات یافت. از آثار او می‌توان علاوه بر دیوان اشعار به مثنوی عشاق‌نامه و کتاب لمعات اشاره کرد. کتاب لمعات عراقی از روی نسخه‌ای که به تلاش همراهان وبگاه تصوف ایرانی آماده شده به گنجور اضافه شده است. «رسالهٔ اصطلاحات» نیز از روی نسخهٔ دیگری که به کوشش آقای محمد بیدآباد از همراهان وبگاه تصوف ایرانی آماده شده به گنجور اضافه شده است.
آثار عراقی
شعرهای عراقی
- بخش ۶ - مثنوی — ای خوش و فارغ، از غم ما پرس
- بخش ۳ - مثنوی — عکس هر مویت، ای بت رعنا
- بخش ۲ - غزل — ای ربوده دلم به رعنایی
- بخش ۷ - غزل — سهل گفتی به ترک جان گفتن
- بخش ۶ - مثنوی — اگر، ای آرزوی جان که تویی
- بخش ۴ - حکایت — شیخ السلام امام غزالی
- بخش ۱ - سر آغاز — عاشقان در کمین معشوقند
- بخش ۵ - غزل — دل دیوانه باز بر در عشق
- بخش ۸ - مثنوی — جز حدیث تو من نمی‌دانم
- بخش ۹ - حکایت ماضیه — چون درآمد به شهر دوست فقیر
- بخش ۲ - غزل — دل چو در دام عشق منظور است
- بخش ۳ - مثنوی — از تو مهرم چو در نهاد بود
- بخش ۱ - سر آغاز — مرحبا! مرحبا! نسیم صبا