فضولی بغدادی

زندگی‌نامهٔ فضولی

ملا محمد بن سلیمان فضولی بغدادی (زادهٔ ۸۸۵ هجری قمری در حِلّه، درگذشتهٔ ۹۶۳ هجری قمری) ادیب و شاعر سدهٔ دهم هجری قمری است که به زبان‌های ترکی، فارسی و عربی شعر سروده است. زادگاه او را در بعضی از منابع کربلا یا نجف یا بغداد هم ذکر کرده‌اند. او پرورش‌یافتهٔ شهر بغداد است و به همین جهت به بغدادی مشهور شده است. آثار فارسی وی، علاوه بر دیوان اشعار، شامل منظومه‌های ساقی‌نامه (هفت جام)، «رند و زاهد»، «صحت و مرض»، «انیس القلب» و «روح‌نامه» (سفرنامهٔ روح یا حُسن و عشق) است.

آثار فضولی

• فضولی
  • دیوان اشعار فارسی
  • ساقی نامه

شعرهای فضولی

• شمارهٔ ۱۱ — بخرام که بینم قد رعنای ترا
• شمارهٔ ۱۳ — کام دل زار ما روا کن یارب
• شمارهٔ ۱۴ — آن راهنمای عجم و ترک و عرب
• شمارهٔ ۱۲ — سودای سر زلف تو دارم همه شب
• شمارهٔ ۹ — در جان غم عشق تو نهانست مرا
• شمارهٔ ۱۰ — تا گشت دل زار ز دلدار جدا
• شمارهٔ ۷ — ماییم که نیست هیچ کس همدم ما
• شمارهٔ ۸ — عمریست که باز عشق یارست مرا
• شمارهٔ ۱۷ — ای دل اگرت هوای این درگاه است
• شمارهٔ ۱۸ — حسنت که ز کاکل علم افراشته است
• شمارهٔ ۱۶ — آیین وفا ز ماه رویان مطلب
• شمارهٔ ۱۵ — نگشاد بپرسش من آن دلبر لب
• شمارهٔ ۲۰ — مشتاق وصال تو کسی نیست که نیست
• شمارهٔ ۱۹ — آن شوخ که دل خراب نظاره اوست
• شمارهٔ ۲۲ — ای مشک اسیر گیسوی خم بخمت
• شمارهٔ ۲۱ — آسوده کربلا بهر فعل که هست
• شمارهٔ ۲۴ — عمرم بطلب کاری صانع بگذشت
• شمارهٔ ۲۷ — تا سلسله عاشقی ما برپاست
• شمارهٔ ۲۵ — گر یار جفاکار و گر عربده جوست
• شمارهٔ ۲۶ — هر دلبر پر جفا که در عالم هست
• شمارهٔ ۲۳ — ای نخل ریاض کامرانی قلمت
• شمارهٔ ۳۰ — دنیا نه مقام ذوق و عیش و طرب است
• شمارهٔ ۲۸ — انجام وجود اهل عالم عدم است
• شمارهٔ ۲۹ — کار دلم از عشق تو انجام نیافت