فضولی بغدادی

زندگی‌نامهٔ فضولی

ملا محمد بن سلیمان فضولی بغدادی (زادهٔ ۸۸۵ هجری قمری در حِلّه، درگذشتهٔ ۹۶۳ هجری قمری) ادیب و شاعر سدهٔ دهم هجری قمری است که به زبان‌های ترکی، فارسی و عربی شعر سروده است. زادگاه او را در بعضی از منابع کربلا یا نجف یا بغداد هم ذکر کرده‌اند. او پرورش‌یافتهٔ شهر بغداد است و به همین جهت به بغدادی مشهور شده است. آثار فارسی وی، علاوه بر دیوان اشعار، شامل منظومه‌های ساقی‌نامه (هفت جام)، «رند و زاهد»، «صحت و مرض»، «انیس القلب» و «روح‌نامه» (سفرنامهٔ روح یا حُسن و عشق) است.

آثار فضولی

• فضولی
  • دیوان اشعار فارسی
  • ساقی نامه

شعرهای فضولی

• شمارهٔ ۳۹۵ — ما چه کردیم چه گفتیم چه دیدی چه شنیدی
• شمارهٔ ۳۹۲ — نمودی لطف پیشم آمدی کردی ستم رفتی
• شمارهٔ ۳۹۴ — به یاد خاک درش گرچه ای سرشک دویدی
• شمارهٔ ۳۹۶ — دلا آن به که چون با خوب رویان همنشین باشی
• شمارهٔ ۳۹۸ — نمود در دلم از آتش درون شرری
• شمارهٔ ۳۹۷ — در کبودی فلک چون مه من نیست مهی
• شمارهٔ ۳۹۱ — چو شمعم سوخت دل بر یاد بزم مجلس آرایی
• شمارهٔ ۳۹۳ — بی غرض در هستیم آتش نزد شوق گلی
• شمارهٔ ۴۰۶ — هرگز نظر به بی سر و پایی نمی کنی
• شمارهٔ ۴۰۵ — چند ای چرخ مرا زار و زبون می سازی
• شمارهٔ ۴۰۴ — از شرم رخت منزل یوسف شده چاهی
• شمارهٔ ۴۰۱ — رحمی باسیران شب تار نداری
• شمارهٔ ۴۰۲ — سال و مهم بر زبان روز و شبم در دلی
• شمارهٔ ۳۹۹ — مه من بی خبر از حال دل شیدایی
• شمارهٔ ۴۰۰ — نمی آید ز تو ای سایه چو من دشت پیمایی
• شمارهٔ ۴۰۳ — مراست هر طرف از سیل اشک دریایی
• شمارهٔ ۴۰۸ — بر آن شدی که باهل وفا جفا نکنی
• شمارهٔ ۴۱۰ — ای لعل تو آب زندگانی
• شمارهٔ ۴۰۹ — نپرسد از من بی کس درین دیار کسی
• شمارهٔ ۴۰۷ — چند ای دل نامه وصف بتان املا کنی
• شمارهٔ ۳ — ای سخن پرور ز نظم خویشتن غافل مشو
• شمارهٔ ۲ — حضرت مصطفی بسعی تمام
• شمارهٔ ۴ — حمد بیحد احدی را که کمال کرمش
• شمارهٔ ۱ — یاد دارم که چو آدم شرف خلقت یافت