فضولی بغدادی

زندگی‌نامهٔ فضولی

ملا محمد بن سلیمان فضولی بغدادی (زادهٔ ۸۸۵ هجری قمری در حِلّه، درگذشتهٔ ۹۶۳ هجری قمری) ادیب و شاعر سدهٔ دهم هجری قمری است که به زبان‌های ترکی، فارسی و عربی شعر سروده است. زادگاه او را در بعضی از منابع کربلا یا نجف یا بغداد هم ذکر کرده‌اند. او پرورش‌یافتهٔ شهر بغداد است و به همین جهت به بغدادی مشهور شده است. آثار فارسی وی، علاوه بر دیوان اشعار، شامل منظومه‌های ساقی‌نامه (هفت جام)، «رند و زاهد»، «صحت و مرض»، «انیس القلب» و «روح‌نامه» (سفرنامهٔ روح یا حُسن و عشق) است.

آثار فضولی

• فضولی
  • دیوان اشعار فارسی
  • ساقی نامه

شعرهای فضولی

• شمارهٔ ۳۴ — هستی بوجود تو دلیلیست صریح
• شمارهٔ ۳۷ — هر دم بدلم فرخ بتی می آرد
• شمارهٔ ۳۵ — ای دل بگذر ز تنگنای این کاخ
• شمارهٔ ۳۶ — تا دل ز غم هجر پریشان نشود
• شمارهٔ ۳۱ — آن ماه که نور چشم اهل نظر است
• شمارهٔ ۳۲ — ای ملک تو فارغ از شریک و وارث
• شمارهٔ ۳۳ — ای امر تو عقد بند پیوند مزاج
• شمارهٔ ۳۸ — یارم گره از کار بافغان نگشاد
• شمارهٔ ۴۲ — عاشق همه دم زار و حزین می باشد
• شمارهٔ ۴۰ — روزی که ز هر چه هست آثار نبود
• شمارهٔ ۴۶ — نقاش ازل که صورت یار کشید
• شمارهٔ ۴۵ — جانانه بچشم ما در اطوار وجود
• شمارهٔ ۴۴ — سید باید چنان که باید باشد
• شمارهٔ ۴۱ — چون لاله پریرم آتشی در دل بود
• شمارهٔ ۴۳ — سادات که نور دیده و تاج سرند
• شمارهٔ ۳۹ — حکم ازلم اسیر رفتار تو کرد
• شمارهٔ ۴۸ — هر چند که خواستیم از دوست مراد
• شمارهٔ ۴۹ — ای بر دل زارم از تو آزار لذیذ
• شمارهٔ ۵۰ — آمد دم آنکه جنبش باد بهار
• شمارهٔ ۵۴ — پیوسته فلک با قران اختر
• شمارهٔ ۵۱ — گل خرگه سبزه غنچه زد در گلزار
• شمارهٔ ۵۲ — چون کلک ازل زد رقم نقش نگار
• شمارهٔ ۴۷ — تا چند مرا آتش دل تاب دهد
• شمارهٔ ۵۳ — بنمود رخت بنفشه باغیست مگر