فضولی بغدادی

زندگی‌نامهٔ فضولی

ملا محمد بن سلیمان فضولی بغدادی (زادهٔ ۸۸۵ هجری قمری در حِلّه، درگذشتهٔ ۹۶۳ هجری قمری) ادیب و شاعر سدهٔ دهم هجری قمری است که به زبان‌های ترکی، فارسی و عربی شعر سروده است. زادگاه او را در بعضی از منابع کربلا یا نجف یا بغداد هم ذکر کرده‌اند. او پرورش‌یافتهٔ شهر بغداد است و به همین جهت به بغدادی مشهور شده است. آثار فارسی وی، علاوه بر دیوان اشعار، شامل منظومه‌های ساقی‌نامه (هفت جام)، «رند و زاهد»، «صحت و مرض»، «انیس القلب» و «روح‌نامه» (سفرنامهٔ روح یا حُسن و عشق) است.

آثار فضولی

• فضولی
  • دیوان اشعار فارسی
  • ساقی نامه

شعرهای فضولی

• شمارهٔ ۳۲ — در دیار ما ندارد هیچ قدر
• شمارهٔ ۳۳ — در مقامی گر شود جان عزیزت منزجر
• شمارهٔ ۳۵ — دو گروهند خلق این عالم
• شمارهٔ ۳۶ — درین حدیقه حرمان ز کثرت اندوه
• شمارهٔ ۳۰ — بر هر چه دل نهادم و گشتم اسیر آن
• شمارهٔ ۲۹ — میان سگ و گربه شبی نزاع افتاد
• شمارهٔ ۳۱ — دوش طفلی پری رخی دیدم
• شمارهٔ ۳۴ — مرده دیدم پریشان گشته اجزای تنش
• شمارهٔ ۳۹ — از سخن خوانی کشیدم پیش اهل روزگار
• شمارهٔ ۳۸ — بسان صفحه رخسار لوح خاطر طفل
• شمارهٔ ۴۰ — بعالم گفتم ای ظالم چرا مشغول خود گردی
• شمارهٔ ۴۲ — فضیلت نسب و اصل خارج ذاتست
• شمارهٔ ۴۳ — وقت سحر سوی چمن انداختم گذر
• شمارهٔ ۴۴ — دی کرد التماس ز من پاک گوهری
• شمارهٔ ۳۷ — عاشق صاف طبع و پاک دلم
• شمارهٔ ۴۱ — تعرضی بفلک دوش کردم و گفتم
• شمارهٔ ۴۵ — اگر چه داشت ز کیفیت جمیع لغت
• شمارهٔ ۴۶ — فریاد ازین سپهر ستمگر که در جهان
• شمارهٔ ۴ — عشق تو که آزرد دل زار مرا
• شمارهٔ ۳ — گر اهل دلی بده رضایی بقضا
• شمارهٔ ۲ — ای معرفتت وسیله خلقت ما
• شمارهٔ ۵ — ای شیفته عشق تو جان و دل ما
• شمارهٔ ۱ — ای کرده بلطف خود مکرم ما را
• شمارهٔ ۶ — ای زلف تو سرمایه رسوایی ما