فضولی بغدادی

زندگی‌نامهٔ فضولی

ملا محمد بن سلیمان فضولی بغدادی (زادهٔ ۸۸۵ هجری قمری در حِلّه، درگذشتهٔ ۹۶۳ هجری قمری) ادیب و شاعر سدهٔ دهم هجری قمری است که به زبان‌های ترکی، فارسی و عربی شعر سروده است. زادگاه او را در بعضی از منابع کربلا یا نجف یا بغداد هم ذکر کرده‌اند. او پرورش‌یافتهٔ شهر بغداد است و به همین جهت به بغدادی مشهور شده است. آثار فارسی وی، علاوه بر دیوان اشعار، شامل منظومه‌های ساقی‌نامه (هفت جام)، «رند و زاهد»، «صحت و مرض»، «انیس القلب» و «روح‌نامه» (سفرنامهٔ روح یا حُسن و عشق) است.

آثار فضولی

• فضولی
  • دیوان اشعار فارسی
  • ساقی نامه

شعرهای فضولی

• شمارهٔ ۸ — ای دل ملال گوشه عزلت هزار بار
• شمارهٔ ۹ — ای غره بر لطافت حسن و جمال خود
• شمارهٔ ۱۲ — پرسیدم از بتی که ترا در جهان چرا
• شمارهٔ ۶ — من از اقلیم عرب حیرتی از ملک عجم
• شمارهٔ ۱۱ — بر امید راحت دنیا مکش بسیار رنج
• شمارهٔ ۵ — ای ظریفان روم شکر کنید
• شمارهٔ ۷ — ای که رای روشنت آیینه گیتی نماست
• شمارهٔ ۱۰ — گفت احمد حیدر است از من چو هارون از کلیم
• شمارهٔ ۱۸ — مردم این دیار را با من
• شمارهٔ ۱۴ — ای که داری خرد بدان که ترا
• شمارهٔ ۱۹ — اول عمرم که هنگام سرور و ذوق بود
• شمارهٔ ۱۳ — آفرین بر منعمی کز بهر اظهار ثنا
• شمارهٔ ۱۵ — اگر بمن نبود پادشاه را لطفی
• شمارهٔ ۱۷ — گفتم ای چرخ تو بر سینه من سوخته
• شمارهٔ ۱۶ — ای که از جهل مقید شده بر صورت
• شمارهٔ ۲۰ — دام دردست و بلا دایره قید جهان
• شمارهٔ ۲۲ — سخن من بسیست در عالم
• شمارهٔ ۲۴ — صانعی کز آب و گل فیض کمال قدرتش
• شمارهٔ ۲۵ — بهر دفع دشمن و فتح بلاد و حفظ نفس
• شمارهٔ ۲۱ — بد من گفت بدی لیک نمی‌رنجم از او
• شمارهٔ ۲۳ — نوجوانان را خدا در اول نشو و نما
• شمارهٔ ۲۶ — در صدف صدق جناب متولی
• شمارهٔ ۲۷ — عادت اینست فیض فطرت را
• شمارهٔ ۲۸ — آدمی را فضل صوری و کمال معنویست