فضولی بغدادی

زندگی‌نامهٔ فضولی

ملا محمد بن سلیمان فضولی بغدادی (زادهٔ ۸۸۵ هجری قمری در حِلّه، درگذشتهٔ ۹۶۳ هجری قمری) ادیب و شاعر سدهٔ دهم هجری قمری است که به زبان‌های ترکی، فارسی و عربی شعر سروده است. زادگاه او را در بعضی از منابع کربلا یا نجف یا بغداد هم ذکر کرده‌اند. او پرورش‌یافتهٔ شهر بغداد است و به همین جهت به بغدادی مشهور شده است. آثار فارسی وی، علاوه بر دیوان اشعار، شامل منظومه‌های ساقی‌نامه (هفت جام)، «رند و زاهد»، «صحت و مرض»، «انیس القلب» و «روح‌نامه» (سفرنامهٔ روح یا حُسن و عشق) است.

آثار فضولی

• فضولی
  • دیوان اشعار فارسی
  • ساقی نامه

شعرهای فضولی

• شمارهٔ ۳۳ — ای دل از غم مفکن رخنه بدیوار امل
• شمارهٔ ۳۶ — مرحبا ای قلم شمع شبستان خیال
• شمارهٔ ۳۴ — روشنست از سرخی روی شفق بر اهل حال
• شمارهٔ ۳۸ — دلی دارم پر از خون چون صراحی از غم عالم
• شمارهٔ ۳۵ — که یارب این روش آموخت در شفق بهلال
• شمارهٔ ۳۹ — باز در ملک جهان عدل برافراخت علم
• شمارهٔ ۳۲ — بر آنم که از دلبران بر کنم دل
• شمارهٔ ۳۷ - ستایش مصطفی چلبی — سرم فدای تو ای خامه خجسته خصال
• شمارهٔ ۴۴ — بگشاده گوش تجربه و چشم امتحان
• شمارهٔ ۴۷ — ای دل کدام قوم بملکی در آمده
• شمارهٔ ۴۳ — زبان خوشست که توحید حق کند به بیان
• شمارهٔ ۴۶ — در آرزوی ناوک او مردم ای کمان
• شمارهٔ ۴۵ — ای بقد و عارض و خط و لب آشوب جهان
• شمارهٔ ۴۰ — منم به بادیهٔ نیستی نهاده قدم
• شمارهٔ ۴۱ — دلا تا کی چنین در قید آن زلف دو تا باشم
• شمارهٔ ۴۲ — خیز ای ناقه دوران روش گردون تن
• شمارهٔ ۴۹ — باز شد غالیه سا عطر نسیم سحری
• شمارهٔ ۴۸ — منم افتاده چو پرگار به سرگردانی
• شمارهٔ ۲ — ای ذکر ذوق بخش تو زیب زبان ما
• شمارهٔ ۵ — بکه نسبت کنم آن سرو صنوبر قد را
• شمارهٔ ۴ — زهی فیض وجود از پرتو ذات تو عالم را
• شمارهٔ ۶ — مکش بر دیده ای خورشید خاک آن کف پا را
• شمارهٔ ۳ — ای بسته دانش تو زبان سوآل ما
• شمارهٔ ۱ — بِاسمک اللهم یا فتاح اَبوابُ المنا