فضولی بغدادی
زاده ۸۸۵ – درگذشته ۹۶۳ هجری قمری، حله
زندگی‌نامهٔ فضولی
ملا محمد بن سلیمان فضولی بغدادی (زادهٔ ۸۸۵ هجری قمری در حِلّه، درگذشتهٔ ۹۶۳ هجری قمری) ادیب و شاعر سدهٔ دهم هجری قمری است که به زبان‌های ترکی، فارسی و عربی شعر سروده است. زادگاه او را در بعضی از منابع کربلا یا نجف یا بغداد هم ذکر کرده‌اند. او پرورش‌یافتهٔ شهر بغداد است و به همین جهت به بغدادی مشهور شده است. آثار فارسی وی، علاوه بر دیوان اشعار، شامل منظومه‌های ساقی‌نامه (هفت جام)، «رند و زاهد»، «صحت و مرض»، «انیس القلب» و «روح‌نامه» (سفرنامهٔ روح یا حُسن و عشق) است.
آثار فضولی
شعرهای فضولی
- شمارهٔ ۸ — ز ضعف تاب تردد دگر نماند مرا
- شمارهٔ ۱۴ — چنان بنهفته ضعف تن مرا لطف بدن او را
- شمارهٔ ۷ — چو از غم کنم چاک پیراهنم را
- شمارهٔ ۱۲ — با خود ای جان در غمش همدم نمی خواهم ترا
- شمارهٔ ۹ — چه گونه فاش نگردد غم نهانی ما
- شمارهٔ ۱۰ — بخاک ره کشیدم صورت جسم نزارم را
- شمارهٔ ۱۳ — شنیده صبحدم از جور گل افغان بلبل را
- شمارهٔ ۱۱ — نهان می‌سوخت چون شمع آتش دل رشتهٔ جان را
- شمارهٔ ۱۸ — خاک در تو کحل بصر کرده ایم ما
- شمارهٔ ۱۹ — بهار آمد صدایی برنمی‌آید ز بلبل‌ها
- شمارهٔ ۱۵ — عشقت از دایره عقل برون کرد مرا
- شمارهٔ ۱۷ — ساقیا می ده که حرفی ز آن دهان گویم ترا
- شمارهٔ ۲۰ — روزی که پیش خویش نبینم حبیب را
- شمارهٔ ۲۲ — ز آتشین‌رویی جدا می‌افکند دوران مرا
- شمارهٔ ۲۱ — تحیر بست در شرح غم عشقت زبانم را
- شمارهٔ ۱۶ — عشق حیران بتان سیمبر دارد مرا
- شمارهٔ ۲۹ — من به غم خو کرده‌ام جز غم نمی‌باید مرا
- شمارهٔ ۲۶ — شبی آمد به خوابم یار و برد از دیده خوابم را
- شمارهٔ ۲۸ — نی دل و دین ماند نه صبر و شکیبایی مرا
- شمارهٔ ۲۷ — بستی گره از بهر جفا زلف دو تا را
- شمارهٔ ۳۰ — نم نماند از تاب خورشید رخت در خاک ما
- شمارهٔ ۲۳ — از زبانت می رسد هر لحظه آزاری مرا
- شمارهٔ ۲۵ — دل ز من مستان نمی خواهم که غم باشد ترا
- شمارهٔ ۲۴ — کرد عشق ای خون دل در کوی او رسوا مرا