فضولی بغدادی
زاده ۸۸۵ – درگذشته ۹۶۳ هجری قمری، حله
زندگی‌نامهٔ فضولی
ملا محمد بن سلیمان فضولی بغدادی (زادهٔ ۸۸۵ هجری قمری در حِلّه، درگذشتهٔ ۹۶۳ هجری قمری) ادیب و شاعر سدهٔ دهم هجری قمری است که به زبان‌های ترکی، فارسی و عربی شعر سروده است. زادگاه او را در بعضی از منابع کربلا یا نجف یا بغداد هم ذکر کرده‌اند. او پرورش‌یافتهٔ شهر بغداد است و به همین جهت به بغدادی مشهور شده است. آثار فارسی وی، علاوه بر دیوان اشعار، شامل منظومه‌های ساقی‌نامه (هفت جام)، «رند و زاهد»، «صحت و مرض»، «انیس القلب» و «روح‌نامه» (سفرنامهٔ روح یا حُسن و عشق) است.
آثار فضولی
شعرهای فضولی
- شمارهٔ ۳۳ — تا بوده ایم همدم غم بوده ایم ما
- شمارهٔ ۳۷ — ای آنکه آفت دل و جان و تنی مرا
- شمارهٔ ۳۸ — گلرخا، نوش لبا، سیم برا، سرو قدا
- شمارهٔ ۳۲ — به دل از گلعذاری خارخاری کرده‌ام پیدا
- شمارهٔ ۳۴ — نشان تیر آهم گشته‌ای ای آسمان شب‌ها
- شمارهٔ ۳۵ — نه از عارست گر آن مه نیارد بر زبان ما را
- شمارهٔ ۳۶ — از آن رو دوست می‌دارم خط رخسار خوبان را
- شمارهٔ ۳۱ — گر سر کویت شود مدفن پس از مردن مرا
- شمارهٔ ۴۳ — چشم بگشادم ببالایت بلا دیدم ترا
- شمارهٔ ۴۴ — سویم شب هجران گذری نیست کسی را
- شمارهٔ ۳۹ — گر نباشد قید آن گیسوی خم بر خم مرا
- شمارهٔ ۴۰ — هیچ‌گه بر حال من رحمی نمی‌آید ترا
- شمارهٔ ۴۲ — این که در سر هوس آن قد رعناست مرا
- شمارهٔ ۴۶ — رسم زهد و شیوه تقوی نمی دانیم ما
- شمارهٔ ۴۵ — بر باد مده سلسله مشک فشان را
- شمارهٔ ۴۱ — چون شمع سوخت آتش محنت تن مرا
- شمارهٔ ۵۲ — درد رسوایی نخواهد داشت درمان ای طبیب
- شمارهٔ ۵۳ — غمت در سینه ام جا کرد چون بیرون شود یارب
- شمارهٔ ۴۷ — نهفتن در دل و جان درد و داغ آن پریوش را
- شمارهٔ ۵۴ — مرا ای شمع میل گریه شد در هجر یار امشب
- شمارهٔ ۵۰ — شد بدیدار تو روشن دیده خونبار ما
- شمارهٔ ۴۹ — هست می گویند خالی آن غدار آل را
- شمارهٔ ۴۸ — عشق مضمون خط لوح جبین است مرا
- شمارهٔ ۵۱ — باز خونبارست مژگانم نمی‌دانم چرا