حافظ شیرازی
زاده ۷۲۶ – درگذشته ۷۹۲ هجری قمری، شیراز
زندگی‌نامهٔ حافظ
خواجه شمس‌الدین محمد شیرازی متخلص به «حافظ» و مشهور به لسان‌الغیب، غزل‌سرای بزرگ و از بزرگان شعر و ادب پارسی است. از زندگانی وی همانند دیگر بزرگان و سخنوران کهن ایرانی به رغم شهرت فوق‌العادهٔ او اطلاعات دقیقی در دست نیست و حتی در مورد نام دقیق وی (محمد یا شمس‌الدین) و خاستگاه وی و سال‌های عمر او اختلاف نظر وجود دارد. اما بنا بر قول مشهور وی حدود سال ۷۲۶ هجری قمری در شیراز متولد شد. علوم و فنون را در محفل درس استادان زمان فرا گرفت و در علوم ادبی عصر پایه‌ای رفیع یافت. خاصه در علوم فقهی و الهی تأمل بسیار کرد و قرآن را با چهارده روایت مختلف از بر داشت. گوته دانشمند بزرگ و شاعر و سخنور مشهور آلمانی دیوان شرقی خود را به نام او و با کسب الهام از افکار وی تدوین کرد. دیوان اشعار او شامل غزلیات، چند قصیده، چند مثنوی، قطعات و رباعیات است. وی به سال ۷۹۲ هجری قمری در شیراز درگذشت. آرامگاه او در حافظیهٔ شیراز زیارتگاه صاحب‌نظران و عاشقان شعر و ادب پارسی است.
آثار حافظ
شعرهای حافظ
- غزل شمارهٔ ۲۵۶ — نصیحتی کُنَمَت بشنو و بهانه مَگیر
- غزل شمارهٔ ۲۷۵ — صوفی گُلی بچین و مُرَقَّع به خار بخش
- غزل شمارهٔ ۲۷۰ — دردِ عشقی کشیده‌ام که مَپُرس
- غزل شمارهٔ ۲۷۲ — باز آی و دلِ تنگِ مرا مونس جان باش
- غزل شمارهٔ ۲۶۷ — ای صبا گر بُگذری بر ساحلِ رودِ اَرَس
- غزل شمارهٔ ۲۷۳ — اگر رفیقِ شفیقی، درست پیمان باش
- غزل شمارهٔ ۲۷۱ — دارم از زلفِ سیاهش گِلِه چندان که مَپُرس
- غزل شمارهٔ ۲۶۹ — دلا، رَفیقِ سفر بختِ نیکخواهت بس
- غزل شمارهٔ ۲۶۵ — برنیامد از تمنّایِ لَبَت کامم هنوز
- غزل شمارهٔ ۲۶۶ — دلم رمیدهٔ لولی‌وَشیست شورانگیز
- غزل شمارهٔ ۲۷۴ — به دورِ لاله، قدح گیر و بی‌ریا می‌باش
- غزل شمارهٔ ۲۶۸ — گُلعِذاری ز گلستانِ جهان ما را بس
- غزل شمارهٔ ۲۷۶ — باغبان گر پنج‌روزی صحبتِ گل بایدش
- غزل شمارهٔ ۲۷۹ — خوشا شیراز و وضعِ بی‌مثالش
- غزل شمارهٔ ۲۸۰ — چو بر شکست صبا زلفِ عنبرافشانش
- غزل شمارهٔ ۲۷۷ — فکرِ بلبل همه آن است که گُل شد یارش
- غزل شمارهٔ ۲۸۲ — بِبُرد از من قرار و طاقت و هوش
- غزل شمارهٔ ۲۸۴ — هاتفی از گوشهٔ میخانه دوش
- غزل شمارهٔ ۲۸۸ — کنارِ آب و پایِ بید و طبعِ شعر و یاری خوش
- غزل شمارهٔ ۲۸۱ — یا رب این نوگُلِ خندان که سپردی به مَنَش
- غزل شمارهٔ ۲۸۵ — در عهدِ پادشاهِ خطابخشِ جُرم پوش
- غزل شمارهٔ ۲۷۸ — شرابِ تلخ می‌خواهم که مردافکن بُوَد زورش
- غزل شمارهٔ ۲۸۶ — دوش با من گفت پنهان کاردانی تیزهوش
- غزل شمارهٔ ۲۸۷ — ای همه شکلِ تو مَطبوع و همه جایِ تو خوش