سید حسن غزنوی
زاده ۵۳۵ – درگذشته ۵۶۵ هجری قمری، غزنه
زندگی‌نامهٔ سید حسن غزنوی
حسن غزنوی (با نام کامل: اشرف‌الدین ابو محمد حسن بن محمد حسینی غزنوی (۵۳۵–۵۶۵ قمری)) مشهور به اشرف و با تخلص «حسن»، شاعر و واعظ سده ششم هجری است. اشرف الدین بخش عمده عمر خویش را به خدمتگزاری پادشاه غزنوی، بهرام‌شاه و نیز مدتی را هم به خدمت سلطان سنجر سلجوقی گذراند. وی در بیشتر قالب‌های شعری طبع‌آزمایی کرده و از معاصرین سنایی بود. غزنوی در سال ۵۶۵ ه.ق به علت ابتلای ناگهانی به بیماری در روستای آزادوار درگذشت و آرامگاهش در همان‌جاست.
آثار سید حسن غزنوی
شعرهای سید حسن غزنوی
- شمارهٔ ۱۴ — قاضی ز دست خواجه عطا امروز
- شمارهٔ ۱۲ — تو چنانی زی که از شمایل تو
- شمارهٔ ۱۵ — گشت روشن مرا که ایزد فرد
- شمارهٔ ۱۶ — به لعبتان ضمیر من آن زمان نگری
- شمارهٔ ۱۷ — دور از تو تا که دور شدستم ز تو مرا
- شمارهٔ ۱۸ — کین میکشد زمانه ز من آری از ملوک
- شمارهٔ ۱۹ — گلگون رخ یار من دریغا
- شمارهٔ ۱۳ - درمدح خواجه امام مروانی گوید — دل و جانم یمین دین دارد
- شمارهٔ ۲۱ — در نیک و بد بسان شتر مرغ ناتمام
- شمارهٔ ۲۴ — جانم غریق نعمت شمس الملوک شد
- شمارهٔ ۲۵ — ای که بی در لفظ خامه تو
- شمارهٔ ۲۶ — خه ای جواد کریمی که در همه عالم
- شمارهٔ ۲۰ — گه بنالی که وای نان ناید
- شمارهٔ ۲۷ — فرخنده جمال ملک و دین را
- شمارهٔ ۲۳ — همای عافیت آن روز از قفس بپرید
- شمارهٔ ۲۲ - در مدح امام برهان الدین گفته در بغداد — امام عالم و برهان دین لسان الحق
- شمارهٔ ۳۰ — اجل تاج دین قطعه و رقعه من
- شمارهٔ ۳۱ — پاسبانان گنج فضل منند
- شمارهٔ ۳۲ — دوستان را بند گردان از وفا
- شمارهٔ ۳۳ - این قطعه را از روی بترجمه خواست — دوستان را من زره پنداشتم بودند هم
- شمارهٔ ۳۵ — چون مرا نیست از فلک بهره
- شمارهٔ ۲۸ - در مدح صدرالدین بخواری؟ — ای که یزدان پادشاهت کرد بر ملک علوم
- شمارهٔ ۳۴ - درصفت بارگاه گوید — مشرق خورشید عدل است این همایون بارگاه
- شمارهٔ ۲۹ — گرچه گردد برای ما افلاک