جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۱۴ — ای خوانده به عزم رفتن افسون همه
- شمارهٔ ۱۶ — گاهی ز غمت چو ابر گرینده شوم
- شمارهٔ ۱۵ — ای کشته مرا به تیغ لاغ و لابه
- شمارهٔ ۱۱ — قد قل الی میلک ای جان و جهان
- شمارهٔ ۱۰ — تا پیش تو ای شمع چگل مردودم
- شمارهٔ ۱۳ — رسوا شده لولیی ربالی دردست
- شمارهٔ ۱۲ — من کیستم از شهر خرد تاخته ای
- شمارهٔ ۱۷ — بستی کمر وداع و زین شیوه مرا
- شمارهٔ ۲۰ — چون دیده ببندم به خیال تو خوشم
- شمارهٔ ۲۴ — روزی بینی مرا به خاک افتاده
- شمارهٔ ۱۸ — شوخی که بلای دل و دین افتاده ست
- شمارهٔ ۲۳ — وای دل آن که دلستانش برود
- شمارهٔ ۲۱ — جانا بنشین و زان دو لب در گوشم
- شمارهٔ ۲۲ — چون سوی من ای جان و جهان دیر آیی
- شمارهٔ ۱۹ — روزی که سوی اهل وفا می آیی
- شمارهٔ ۲۵ — بی کار دلا به کارفرما نرسی
- شمارهٔ ۲۹ — یک نیمه ز عمر در بطالت بگذشت
- شمارهٔ ۲۸ — تا کی طلب جانان چون نادانان
- شمارهٔ ۳۰ — هر گه خوانی «الف بی » ای حورنژاد
- شمارهٔ ۲۶ — یارب ز زیان و سود خویشم برهان
- شمارهٔ ۲۷ — تا ترک عوایق و علایق نکنی
- شمارهٔ ۳۲ — جانانه که آمد گل و گلشن همه او
- شمارهٔ ۳۱ — بر عزم سفر دلی ز گیتی ناشاد
- شمارهٔ ۳۳ — گاهی کشیم به رفتن ای عشوه پرست