جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۲۱ — اتتنی من لدی نجم الافاضل
- شمارهٔ ۱۹ — این خانه چه خانه ست پریخانه چین است
- شمارهٔ ۲۰ — خاک ازین عالی بنا بر کاخ گردون سرکشید
- شمارهٔ ۱۸ — برخوان لاجورد درین طرفه خانقاه
- شمارهٔ ۲۵ — زین مروح خانه بادی می وزد بس دلپذیر
- شمارهٔ ۲۲ — سقاک الله یا خیر المغانی
- شمارهٔ ۲۳ — حبذا منزلی که چرخ برین
- شمارهٔ ۲۴ — بنامیزد این منزل روح پرور
- شمارهٔ ۲۷ — بنامیزد این منزل روح پرور
- شمارهٔ ۲۶ — چیست خور در خم این دایره خرگاهی
- شمارهٔ ۱ — جامی سخن بر آینه دل بود چو زنگ
- شمارهٔ ۵ — درونی پر طمع جامی مزن طعن
- شمارهٔ ۴ — آن شنیدستی که کناسی ز سرگین زیر بار
- شمارهٔ ۶ — رنج بیگانه در سفر بردن
- شمارهٔ ۳ — جامی آمد درین سرای نبرد
- شمارهٔ ۲ — هیچ کس را نشود دنیی و دین جمع به هم
- شمارهٔ ۱۲ — ای کریمانی که پیش چشمتان
- شمارهٔ ۱۰ — ای که در تاج و نگین داری روی
- شمارهٔ ۱۱ — هر قلمزن راکه باشد ظلم خوی
- شمارهٔ ۸ — خوش آمد صحبت احباب جامی
- شمارهٔ ۱۴ — غافلی می گفت کای بنا بنای خانه ام
- شمارهٔ ۱۳ — شدی جامی چو پیر از گردش دهر
- شمارهٔ ۷ — هرچه خواهی بگویی ای خواجه
- شمارهٔ ۹ — یاد دارم از کهن پیری که در حمام گفت