جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۸ — بر دل از رنج طمع بار منه
- شمارهٔ ۹ — هرگه که رسد به فارسی سوق سخن
- شمارهٔ ۱۱ — شد نهان زابروی تو مه چو هلال اول شب
- شمارهٔ ۱۰ — آمد آن سرو روان بیرون به پا گیسوکشان
- شمارهٔ ۱۲ — ابروی تو به صورت ظاهر چو بنگرم
- شمارهٔ ۱۵ — در زلف تو از راست سوی چپ کششی نیست
- شمارهٔ ۱۴ — سمنبر انجمن بین که نی سمن نه چمن
- شمارهٔ ۱۳ — از روی تو بر مصحف چون نور فتد ماها
- شمارهٔ ۱۸ — می نماید شاخ ریحان ترت بر آفتاب
- شمارهٔ ۲۰ — از نقش شفا بسم دلا وصل حبیب
- شمارهٔ ۱۷ — چون جمع شود ز عقل و دین قافله‌ها
- شمارهٔ ۱۶ — ای آمده سوی بیدلان دیر به دیر
- شمارهٔ ۱۹ — توبه در عشق یا ورع در می
- شمارهٔ ۲۱ — از آتش سودای تو دم زد دل من
- بحر طویل — سقاک الله ای دیار
- شمارهٔ ۱ — انما الله واحد و احد
- شمارهٔ ۳ — برآمد شاه عشق از طور سینا
- شمارهٔ ۵ — به اسرار حقیقت نیست جز پیر مغان دانا
- شمارهٔ ۷ — الا یا ایها الساقی می آمد حل مشکل‌ها
- شمارهٔ ۹ — به افسون گر گشایی مهر این لعل شکرخارا
- شمارهٔ ۴ — عاشقم اما نمی گویم کجا
- شمارهٔ ۸ — نات سلمی و لکن لاخ برق من مغانیها
- شمارهٔ ۶ — هلال الکاس لم تکمل بشمس الراح کملها
- شمارهٔ ۲ — زهی از دو رخ شاه دنیا و دین