جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۳۴ — دیوانه شکل دین برانداز توام
- شمارهٔ ۳۵ — در دیده ز تو ابر بهاری دارم
- شمارهٔ ۳۷ — از لجه هجر ساحلی می خواهم
- شمارهٔ ۳۸ — رفت آنکه طلبگار وصالت باشم
- شمارهٔ ۳۶ — دیدار تو ای یار پسندیده من
- شمارهٔ ۴۰ — با تیغ تو گر سرنفرازم چه کنم
- شمارهٔ ۳۹ — خوش با دگرانی ای به رخ رشک پری
- شمارهٔ ۴۱ — گفتی که سیاه است تو را خرقه به رنگ
- شمارهٔ ۴۹ — بشکافت زمین به سبزه و گل بشکفت
- شمارهٔ ۴۳ — قلبی بصفاء خدکم مفتون
- شمارهٔ ۴۷ — گل گرچه کشد سرزنش از خار درشت
- شمارهٔ ۴۵ — ای پایه بخل از تو شده پست سخا
- شمارهٔ ۴۶ — از زیب خطت عذار نایافته زین
- شمارهٔ ۴۲ — آن مه که به دل حرف وفا کرده درست
- شمارهٔ ۴۸ — خورشید می آنکه ساقی و دور مدام
- شمارهٔ ۴۴ — ای از تو مرا گوش پر و دیده تهی
- شمارهٔ ۵۶ — گر بیدارم اسیر صد شور و شرم
- شمارهٔ ۵۰ — پیری دیدم ز نقش هستی ساده
- شمارهٔ ۵۱ — ای نطق تو آب زندگی را منبع
- شمارهٔ ۵۴ — در دایره وفا نیی یک ساعت
- شمارهٔ ۵۲ — جامی عمری به خلق عالم پیوست
- شمارهٔ ۵۳ — هستم ز علایق جهان آزاده
- شمارهٔ ۵۵ — ماییم ز فیض جود آن جان و جهان
- شمارهٔ ۵۷ — ای خواجه به کوی اهل دل منزل کن