جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۵۹ — دل را ز تو غیر روشنی خود چه رسد
- شمارهٔ ۶۱ — سنبوسه که دی خواجه فرستاد به من
- شمارهٔ ۶۳ — خوش آنکه به صد پاره چو میغت بینم
- شمارهٔ ۶۲ — بر ظلم خود ار تو ایست خواهی کردن
- شمارهٔ ۶۰ — ای خواجه مرا به لطف خود پروری
- شمارهٔ ۶۵ — از دعوی و بارنامه بگرفت دلم
- شمارهٔ ۵۸ — دل بهر تو صد تیغ ملامت خورده ست
- شمارهٔ ۶۴ — نی در دستم ز گنج دانش درمی
- شمارهٔ ۶۶ — نوباوه بستان لطایف سخن است
- شمارهٔ ۶۸ — هر دم طرحی زمانه بنیاد کند
- شمارهٔ ۶۹ — این مرغ خجسته فر که میمون بادا
- شمارهٔ ۷۱ — خوش آنکه ز داغ عشق تابی دارد
- شمارهٔ ۶۷ — این نسخه کزو عهد کهن شد تازه
- شمارهٔ ۷۳ — خوشتر زکتاب در جهان یاری نیست
- شمارهٔ ۷۲ — بر لوح زمانه نیست یک حرف صواب
- شمارهٔ ۷۰ — این نسخه که نزهتگه عقل و جان است
- شمارهٔ ۷۴ — ای دیده ز نقش تو نگارستانی
- شمارهٔ ۱ — غره دولت بود در صورت تیغت عیان
- شمارهٔ ۲ — دل ز لعلش چو قوت بی‌حد یافت
- شمارهٔ ۳ — چو عفوت بی‌حد افتاده‌ست دریاهاست پنداری
- شمارهٔ ۵ — زیور خود به مسیح ار دهد آن شوخ ملیح
- شمارهٔ ۶ — چو در ساغر ببیند درد باده
- شمارهٔ ۴ — یارم چو شود به طوف بستان مایل
- شمارهٔ ۷ — دی مرغک خامه بهر نامت