جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۱۶ — جامیا تا به کی غم مهمان
- شمارهٔ ۱۵ — ای وجودت به دانش و بخشش
- شمارهٔ ۱۹ — کنم حرفی ز حکمت بر تو املا
- شمارهٔ ۲۲ — دیده درد دیده را گفتند
- شمارهٔ ۱۷ — می خورد طعمه های رنگارنگ
- شمارهٔ ۱۸ — هر چند شود عدو زبونت
- شمارهٔ ۲۱ — زاهل شر جامی اگر صد زخم بر جان آیدت
- شمارهٔ ۲۰ — آن یکی خواهد به شهوت زن که تا فرزند او
- شمارهٔ ۲۴ — دی حاسد کم موی ز اشعار افاضل
- شمارهٔ ۲۸ — نور دیده ظهیر دین که فتاد
- شمارهٔ ۲۵ — ای سفله بس که گفته تو خنده آورد
- شمارهٔ ۲۶ — تازی سوار مجنون ملک سخن گرفته
- شمارهٔ ۲۳ — کلامت بس دقیق افتاد کلا
- شمارهٔ ۲۷ — فرزند ظهیرالدین پنجم ز محرم
- شمارهٔ ۳۰ — به کلک فلان خوشنویس شعر مرا
- شمارهٔ ۲۹ — خوشنویسی چو عارض خوبان
- شمارهٔ ۳۵ — یکی خمسه ارسال کردم که خامه
- شمارهٔ ۳۳ — نغز خط دلبری فرستادم
- شمارهٔ ۳۴ — جهان پناها بادت خدا پناه که شد
- شمارهٔ ۳۷ — دی فرستاد قطعه ای سوی من
- شمارهٔ ۳۱ — فغان از دست آن کاتب که کلکش
- شمارهٔ ۳۲ — جدول آسا درین صحیفه راز
- شمارهٔ ۳۸ — به فضل عام تو یا رب که در سرای وجود
- شمارهٔ ۳۶ — عروس حجله طبعم که شاهد سخن است