جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۱۴ — نبرد کعبه ام از خاطر این تمنا را
- شمارهٔ ۱۳ — عارض ز خط آراسته شد نوش لبم را
- شمارهٔ ۱۶ — پاره پاره دل حزین مرا
- شمارهٔ ۱۷ — عید شد و عالمی کشته جولان تو را
- شمارهٔ ۱۰ — بر طرف رخ نهادی آن جعد مشکسا را
- شمارهٔ ۱۱ — سر چو ز جیب برزنی جلوه بامداد را
- شمارهٔ ۱۵ — جز هوای وصل تو در سر هوس نبود مرا
- شمارهٔ ۱۲ — کو قاصدی که شرح غم اشتیاق را
- شمارهٔ ۲۱ — ای خسته دل شکسته ما
- شمارهٔ ۲۲ — گر در دلم از داغ نوت ماند اثرها
- شمارهٔ ۲۳ — هر شبی از تو درین گوشه کاشانه جدا
- شمارهٔ ۲۴ — دستم از جور رقیب است ز دامان حبیب
- شمارهٔ ۲۰ — به سبز خطی یار و سفیدمویی ما
- شمارهٔ ۱۸ — چنان محروم خواهد یار از دیدار خود ما را
- شمارهٔ ۲۵ — زلف معشوق به دست دگران است امشب
- شمارهٔ ۱۹ — خار غم بیخ فرو برده در آب و گل ما
- شمارهٔ ۲۷ — ای دل به بوسه بر لب هر نازنین مچسپ
- شمارهٔ ۳۰ — چو عشق بر دوجهان حرف اتحاد نوشت
- شمارهٔ ۲۸ — زهی فراق تو چون مرگ هادم اللذات
- شمارهٔ ۳۱ — صبحدم داشتم از غنچه نشکفته شگفت
- شمارهٔ ۲۹ — پیش قدت دست خدمت بسته هر سروی که هست
- شمارهٔ ۲۶ — ای سیه تر دل سنگین تو از روی رقیب
- شمارهٔ ۳۳ — ماهی که خاست در شهر از رفتنش قیامت
- شمارهٔ ۳۲ — تا کرد جا به گوشم آوازه جمالت