جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۸ - غزل — رنگین شده سرتاسر عالم ز بهار است
- شمارهٔ ۹ - قصیده — چون لخت جگر بر مژهٔ عاشق زار است
- شمارهٔ ۱۲ - در منقبت حضرت امیرالمؤمنین اسد الله الغالب علی ابن ابی طالب — به حمدالله زبان نکته سنجم گوهر افشان شد
- شمارهٔ ۱۱ - در مدح حضرت سیدة النساء العالمین فاطمه زهرا سلام الله علیها — خوبی تن ز فیض جان باشد
- شمارهٔ ۱۰ - در منقبت حضرت امام موسی کاظم (ع) — ز دامنی که دم صبح بر جهان افشاند
- شمارهٔ ۱۵ - در منقبت حضرت امیرالمؤمنین علی ابن طالب علیه الصلواة و السلام — هزار شکر که سرمستم از شراب طهور
- شمارهٔ ۱۳ - در منقبت حضرت امیرالمؤمنین علی ابن ابی طالب — اشکم نه بی تو از مژهٔ تر فرو چکد
- شمارهٔ ۱۴ - در منقبت امام علی نقی (ع) — زجوش سبزه و گل کرده ابر فصل بهار
- شمارهٔ ۲۲ - تجدید مطلع — چون بلرزند ز بیعت چه زمین و چه فلک
- شمارهٔ ۲۱ - در منقبت حضرت امیرالمؤمنین علی ابن ابی طالب علیه الصلوات والسلام — فصل آن شد که بی سیر جهان پیرفلک
- شمارهٔ ۱۶ - در منقبت حضرت امام حسین (ع) — ز همتم نبود احتیاج با گوهر
- شمارهٔ ۱۷ - در منقبت حضرت امام زین العابدین صلوات الله علیه و آله — ز ابروی تو تفاوت بسی است تا شمشیر
- شمارهٔ ۲۳ - در منقبت حضرت امام محمد تقی (ع) — در برم حیرت روی تو ز بس دارد تنگ
- شمارهٔ ۱۸ - در منقبت حضرت امام محمد باقر صلوات الله علیه و آله — شده است چشم تو همدست زلف در تسخیر
- شمارهٔ ۲۰ - در منقبت امام مهدی (ع) — در فصل دی شده است به زور سنان برف
- شمارهٔ ۱۹ - در منقبت حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام — بی خرد را نبود بهره ز ارباب هنر
- شمارهٔ ۲۸ - رباعی — «هر کس ز فلک به فضل فایق باشد
- شمارهٔ ۲۵ - در منقبت حضرت امیر علیه السلام — راز پنهان غنچه را کرد از لب اظهار گل
- شمارهٔ ۲۷ - در منقبت حضرت امام جعفر صادق (ع) — ندیدم خویش را تا جلوهٔ حسن ترا دیدم
- شمارهٔ ۲۹ - به خاک درگه او تا جبین آرزو سودم — به خاک درگه او تا جبین آرزو سودم
- شمارهٔ ۳۰ - در منقبت حضرت امام حسین (ع) — بود به نور ریاضت همیشه دل روشن
- شمارهٔ ۲۶ - قصیده — ای ترا پروانه شد بر آتش رخسار گل
- شمارهٔ ۳۱ - در نعت پیامبر (صلی الله علیه و اله و سلم) — تا تواند شد نشان تیر آن ابرو کمان
- شمارهٔ ۲۴ - در نعت پیامبر صلی الله علیه و آله — شده است بسکه گزیدم ز زشتی اعمال