جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۱۰۶۰ — خود را چو زخود جدا بیابی
- شمارهٔ ۱۰۶۱ — زاهد از خشکی است کز مینا کند پهلو تهی
- شمارهٔ ۱۰۵۹ — چه خواهد شد دمی با غنچه هم‌آواز اگر باشی
- شمارهٔ ۱۰۶۲ — تا قیامت در شکنج دام زلف دلبری
- شمارهٔ ۱۰۶۳ — دل دیوانهٔ عشق تو از هر قطرهٔ خونی
- شمارهٔ ۱۰۵۸ — ز هجرت پیکرم خواب فراموش است پنداری
- شمارهٔ ۱۰۶۴ — چند دل را به جهان گذران شاد کنی؟
- شمارهٔ ۱۰۵۷ — سر کویی بود عشرتگه ما یا گلستانی
- شمارهٔ ۱۰۶۹ — اگر تن را نه در اول ز بالیدن نگهداری
- شمارهٔ ۱۰۶۶ — شوی ز خویش چو بیگانه یار خود باشی
- شمارهٔ ۱۰۶۸ — جز تو روشن نبود دیدهٔ بیخواب کسی
- شمارهٔ ۱۰۷۰ — کشید شور جنونم سوی بیابانی
- شمارهٔ ۱۰۷۱ — دولت اگر ز پهلوی خست هوس کنی
- شمارهٔ ۱۰۶۷ — ز چشمت سرمه گرد وحشت آهوست پنداری
- شمارهٔ ۱۰۷۲ — در تعب باشد روانت تا گرفتار تنی
- شمارهٔ ۱۰۶۵ — خوش آن رندی که مینا را به ساغر می کند خالی
- شمارهٔ ۱۰۷۹ — از هر که گشت محو تو مستور نیستی
- شمارهٔ ۱۰۷۳ — از رعونت تا به کی سرو پا در گل شوی
- شمارهٔ ۱۰۷۶ — از چه رو بی وجه با ما اینقدر بیگانگی
- شمارهٔ ۱۰۸۰ — این چه بیداد است ای شمشاد قامت می‌کنی
- شمارهٔ ۱۰۷۷ — تا دور ز رخ نقاب کردی
- شمارهٔ ۱۰۷۸ — به چشمم موج می دور از تو شمشیر است پنداری
- شمارهٔ ۱۰۷۵ — دل می بردم غنچهٔ خندان تو جتی
- شمارهٔ ۱۰۷۴ — عقدهٔ دل واکند زلف گرهگیر کسی