جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۱۴ — شیخ میرک که از ره دانش
- شمارهٔ ۱۶ - در توصیف کربلا — کو طالع و بخت آنکه باشم
- شمارهٔ ۹ — قدوهٔ مؤمنین که درگاهش
- شمارهٔ ۱۰ - تاریخ تولد — ز میرزا ابوالخیر والا نژاد
- شمارهٔ ۱۲ - تاریخ فوت شایسته خان — آفتاب فلک جاه امیرالامراء
- شمارهٔ ۱۵ — حبذا نواب حفظ الله خان
- شمارهٔ ۱۳ — به کیش ما پس از خلوت نشین لی مع الهی
- شمارهٔ ۱۱ - تاریخ وفات ملک فخرا - ۱۱۱۰ ه — اوستاد زمان ملک فخرا
- شمارهٔ ۱۷ — گویند خواجه را چو رسد قاشقی به لب
- شمارهٔ ۲۰-لغز شمع — چیست آن جانور روشن رای
- شمارهٔ ۱۸ - تاریخ فوت عبداللطیف خان رحمة الله - ۱۱۱۷ه — میر عبداللطیف خان که گذشت
- شمارهٔ ۱۹ - علی رضا که گلی از بهار کشمیر است - ۱۱۱۱ه — علی رضا که گلی از بهار کشمیر است
- شمارهٔ ۲۳ - در وصف آیینه خانه — این آینه خانه از وفور لمعان
- شمارهٔ ۲۱ - تاریخ فوت میرزا شاه حسین سبزواری - ۱۰۸۹ ه — میرزای یگانه شاه حسین
- شمارهٔ ۲۲ - در معذرت حفظ الله خان — زهی خجسته بیانی که بال شهرت یافت
- شمارهٔ ۱ — بنام فروزندهٔ ماه و مهر
- شمارهٔ ۹ - مثنوی در تعریف بهادر شاه و تاریخ — زهی شاه فلک قدر جوان بخت
- شمارهٔ ۲ — محمد خدیو ملایک سپاه
- شمارهٔ ۶ - با دل پرخون و لب عذرخواه — رفت سوی تربت کان کرم
- شمارهٔ ۳ — روایت کند سید نامدار
- شمارهٔ ۴ - ترجمهٔ حدیثی که فاضل مناقب السادات از تفسیر هندی در کتاب آیة السعداء بخاری نقل کرده است: — بحمدالله پس از تحمید آمد
- شمارهٔ ۷ - مثنوی در تعریف چراغان روی دل — تعالی الله ازین بزم دل افروز
- شمارهٔ ۵ - حکایت حاتم و سخاوت او — بسم الله الرحمن الرحیم
- شمارهٔ ۸ - مثنوی توصیف کوه پیر پنچال و سختی راه و تعریف کشمیر مینو نظر — بیا ساقی بهار آمد به صد رنگ