جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۱۰۳۹ — دوش بر قلب دل غم زده غافل زده ای
- شمارهٔ ۱۰۴۰ — آه که امشب چه‌ها با دل ما کرده‌ای
- شمارهٔ ۱۰۳۵ — کردم از لخت جگر طرح زبان تازه ای
- شمارهٔ ۱۰۳۴ — پرتو افکن گشت رخسار تو تا در آینه
- شمارهٔ ۱۰۳۳ — نور عرفان در دل صافی ضمیران برده راه
- شمارهٔ ۱۰۳۷ — دل چیست واله نگه ترک زاده ای
- شمارهٔ ۱۰۳۶ — گشتم اسیر نوگل بلبل ندیده ای
- شمارهٔ ۱۰۳۸ — صورت حالش دگرگون شد ز گل رخساره‌ای
- شمارهٔ ۱۰۴۱ — ای دل از فیض محبت چه بسامان شده ای
- شمارهٔ ۱۰۴۷ — خیال تندخویی با دلم سر می‌کند بازی
- شمارهٔ ۱۰۴۸ — ز بس با خویش بردم آرزوی سرمه سا چشمی
- شمارهٔ ۱۰۴۵ — از برم دل می برد هر دم به رنگ تازه ای
- شمارهٔ ۱۰۴۴ — باز از تغافلی صف پیمان شکسته ای
- شمارهٔ ۱۰۴۲ — عید من باشد گرفتاری به یار تازه ای
- شمارهٔ ۱۰۴۶ — تو جنگجو چقدر جور آشنا که نه ای
- شمارهٔ ۱۰۴۳ — منظور دیده ها نه ای و نور دیده ای
- شمارهٔ ۱۰۵۶ — ای من فدای نام تو یا مرتضی علی
- شمارهٔ ۱۰۴۹ — چون بی تو چارهٔ دل محزون کند کسی
- شمارهٔ ۱۰۵۰ — نهانی در حجاب زندگانی
- شمارهٔ ۱۰۵۳ — دست ریزش ساقیا هرگز مباد از ما کشی
- شمارهٔ ۱۰۵۵ — گشاید بر رخت درهای فیض از یمن هشیاری
- شمارهٔ ۱۰۵۱ — می افزود چراغ زندگانی
- شمارهٔ ۱۰۵۲ — تا مرا شد با تو ای گل پیرهن دلبستگی
- شمارهٔ ۱۰۵۴ — ز زنجیری که عشق انداخت بر پای من ای قمری