جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۱۰ - در تعریف اسب — تعالی الله ز رخش باد رفتار
- در منقبت امام رضا (ع) — باشد زبان خامهٔ من وحی ترجمان
- در منقبت امام علی (ع) — گشتم زلطف حضرت بی چون ذولامنن
- شمارهٔ ۱ — پندِ پدرانه، پیشِ اربابِ ذَکا
- شمارهٔ ۳ — لعلی آخر چه بود آواخ تو را
- شمارهٔ ۴ — یارب چه شد آن دلبر دل سخت مرا
- شمارهٔ ۵ — ای سید عالم بده انعام مرا
- شمارهٔ ۲ — در بتکده و کعبه نباشد «جویا»
- شمارهٔ ۸ — تا چند ز معشوق بمانی به حجاب
- شمارهٔ ۱۰ — در بزم چو نیست گفتگوها به صواب
- شمارهٔ ۱۱ — کم دیدن این چشم سیاهم بگداخت
- شمارهٔ ۱۲ — گر عاقل و دیوانه و گر زاهد و مست
- شمارهٔ ۹ — خواهی که به دستت افتد آن دُر خوشاب
- شمارهٔ ۱۳ — خود را هر کس ز راستیها آراست
- شمارهٔ ۷ — الله طلبیست کار اللهی را
- شمارهٔ ۶ — تخمی است غمت بدل فشاندیم او را
- شمارهٔ ۱۵ — بی کینه دلم به سینه از فضل خداست
- شمارهٔ ۱۶ — دنیاداری با علم به مردن عجب است
- شمارهٔ ۲۰ — نیرنگ ز بس زلف گرهگیر تر است
- شمارهٔ ۱۹ — لاهور که دلبریش بسی عیار است
- شمارهٔ ۲۱ — بی نالهٔ زار کی دعا منظور است
- شمارهٔ ۱۷ — این سرو قد تو گلبن امید است
- شمارهٔ ۱۴ — شاهنشاها کف تو بحرین عطاست
- شمارهٔ ۱۸ — هستی نخلی است مرتضایش ثمر است