مهستی گنجوی
زندگی‌نامهٔ مهستی گنجوی
مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گنجور اضافه شده است (اطلاعات بیشتر).
آثار مهستی گنجوی
شعرهای مهستی گنجوی
- رباعی شمارۀ ۵۴ — جان در ره عاشقی خطر باید کرد
- رباعی شمارۀ ۵۳ — جانانه هر آن کس که دلی خوش دارد
- رباعی شمارۀ ۵۵ — شاها فلکت اسب سعادت زین کرد
- رباعی شمارۀ ۵۶ — قصه چه کنم که اشتیاق تو چه کرد
- رباعی شمارۀ ۴۹ — کردی به سخن پریرم از هجر آزاد
- رباعی شمارۀ ۵۰ — ز اندیشهٔ این دلم به خون می‌گردد
- رباعی شمارۀ ۵۱ — غم با لطف تو شادمانی گردد
- رباعی شمارۀ ۵۲ — مشکی که ز چین ختن آهو دارد
- رباعی شمارۀ ۶۰ — چشم ترکت چون مست برمی‌خیزد
- رباعی شمارۀ ۶۱ — چون زور کمان در بر و دوش تو رسد
- رباعی شمارۀ ۶۳ — سرمایهٔ روزگارم از دست بشد
- رباعی شمارۀ ۶۴ — گفتم نظری که عمر من فاسد شد
- رباعی شمارۀ ۵۹ — آن یار کله‌دوز چه شیرین دوزد
- رباعی شمارۀ ۶۲ — شاها ز منت مدح و ثنا بس باشد
- رباعی شمارۀ ۵۷ — بگذشت پریر باد بر لاله و ورد
- رباعی شمارۀ ۵۸ — هر کارد که از کشتهٔ خود برگیرد
- رباعی شمارۀ ۶۵ — این اشک عقیق رنگ من چون بچکد
- رباعی شمارۀ ۶۶ — سودازدهٔ جمال تو باز آمد
- رباعی شمارۀ ۶۸ — تا از تف آب چرخ افراشته‌اند
- رباعی شمارۀ ۶۹ — آن‌ها که هوای عشق موزون زده‌اند
- رباعی شمارۀ ۶۷ — ایام بر آن است که تا بتواند
- رباعی شمارۀ ۷۲ — شهری زن و مرد در رخت می‌نگرند
- رباعی شمارۀ ۷۱ — گل ساخت ز شکل غنچه پیکانی چند
- رباعی شمارۀ ۷۰ — پیوسته خرابات ز رندان خوش باد