مهستی گنجوی
زندگی‌نامهٔ مهستی گنجوی
مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گنجور اضافه شده است (اطلاعات بیشتر).
آثار مهستی گنجوی
شعرهای مهستی گنجوی
- رباعی شمارۀ ۷۴ — بس جور کز آن غمزهٔ زیبات کشند
- رباعی شمارۀ ۷۵ — شب را چه خبر که عاشقان می چه کشند
- رباعی شمارۀ ۷۷ — کس چون تو به عقل زندگانی نکند
- رباعی شمارۀ ۷۶ — با هر که دلم ز عشق تو راز کند
- رباعی شمارۀ ۷۹ — آن، کآتش مهر در دل ما افکند
- رباعی شمارۀ ۷۸ — تا سنبل تو غالیه‌سائی نکند
- رباعی شمارۀ ۷۳ — شاهان چو به روز بزم ساغر گیرند
- رباعی شمارۀ ۸۰ — منگر به زمین که خاک و آبت بیند
- رباعی شمارۀ ۸۶ — زیبا بت کفشگر چو کفش آراید
- رباعی شمارۀ ۸۸ — چشمم چو به چشم خویش چشم تو بدید
- رباعی شمارۀ ۸۵ — مه بر رخ تو گزیدنم دل ندهد
- رباعی شمارۀ ۸۴ — سهمی که مرا دلبر خباز دهد
- رباعی شمارۀ ۸۳ — در دل همه شرک، روی بر خاک چه سود؟
- رباعی شمارۀ ۸۲ — در غربت اگر چه بخت همره نبود
- رباعی شمارۀ ۸۷ — اشکم ز دو دیده متصل می‌آید
- رباعی شمارۀ ۸۱ — شوی زن نوجوان اگر پیر بود
- رباعی شمارۀ ۸۹ — خطت چو بنفشه از گل آورد پدید
- رباعی شمارۀ ۹۰ — بس غصه که از چشمهٔ نوش تو رسید
- رباعی شمارۀ ۹۶ — نسرین تو زد پریر بر من آذر
- رباعی شمارۀ ۹۳ — گر بت رخ توست بت‌پرستی خوش‌تر
- رباعی شمارۀ ۹۱ — هرگه که دلم فرصت آن دم جوید
- رباعی شمارۀ ۹۲ — جانا تو ز دیده اشک بیهوده مبار
- رباعی شمارۀ ۹۴ — ای لعل تو تالانهٔ بستان بهار
- رباعی شمارۀ ۹۵ — از من صنما قرار مستان آخر