مهستی گنجوی
زندگی‌نامهٔ مهستی گنجوی
مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گنجور اضافه شده است (اطلاعات بیشتر).
آثار مهستی گنجوی
شعرهای مهستی گنجوی
- رباعی شمارۀ ۲۹ — چندان که نخواهی غم و رنجوری هست
- رباعی شمارۀ ۳۱ — امشب شب هجران و وداع و دوری‌ست
- رباعی شمارۀ ۳۰ — در خانهٔ تو آنچه مرا شاید، نیست
- رباعی شمارۀ ۲۵ — چون با دل تو نیست وفا در یک پوست
- رباعی شمارۀ ۳۲ — در آتش دل پریر بودم بنهفت
- رباعی شمارۀ ۲۶ — جوله پسری که جان و دل خستهٔ اوست
- رباعی شمارۀ ۲۸ — دل جای غم توست چنان تنگ که هست
- رباعی شمارۀ ۲۷ — آتش‌روئی پریر در ما پیوست
- رباعی شمارۀ ۳۷ — چون شانه و سنگ اگر پذیرد رایت
- رباعی شمارۀ ۳۸ — من برخی آبی که رود در جویت
- رباعی شمارۀ ۴۰ — در طاس فلک نقش قضا و قدر است
- رباعی شمارۀ ۳۹ — ای گشته خجل پری و حور از رویت
- رباعی شمارۀ ۳۳ — سرمایهٔ خرمی بجز روی تو نیست
- رباعی شمارۀ ۳۴ — ما را به دم پیر نگه نتوان داشت
- رباعی شمارۀ ۳۵ — شب‌ها که به ناز با تو خفتم همه رفت
- رباعی شمارۀ ۳۶ — در عالم عشق تا دلم سلطان گشت
- رباعی شمارۀ ۴۵ — بی یاد تو در تنم نفس پیکان باد
- رباعی شمارۀ ۴۷ — ای باد که جان فدای پیغام تو باد
- رباعی شمارۀ ۴۶ — گر ملک تو مصر و روم و چین خواهد بود
- رباعی شمارۀ ۴۱ — سوگند به آفتاب یعنی رویت
- رباعی شمارۀ ۴۳ — آن روز که مرکب فلک زین کردند
- رباعی شمارۀ ۴۲ — تیر ستم تو را دلم ترکش باد
- رباعی شمارۀ ۴۸ — چشمم چو بر آن عارض گلگون افتاد
- رباعی شمارۀ ۴۴ — در دهر مرا جز تو دل‌افروز مباد