مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۲۷۶۹ — برخیز و بزن یکی نوایی
- غزل شمارهٔ ۲۷۶۴ — ماها چو به چرخ دل برآیی
- غزل شمارهٔ ۲۷۶۲ — در عشق هر آنک شد فدایی
- غزل شمارهٔ ۲۷۶۶ — ای بی‌تو محال جان فزایی
- غزل شمارهٔ ۲۷۶۷ — گر یار لطیف و باوفایی
- غزل شمارهٔ ۲۷۶۸ — ساقی انصاف خوش لقایی
- غزل شمارهٔ ۲۷۷۰ — رخ‌ها بنگر تو زعفرانی
- غزل شمارهٔ ۲۷۷۱ — ای قلب و درست را روایی
- غزل شمارهٔ ۲۷۷۳ — با یار بساز تا توانی
- غزل شمارهٔ ۲۷۷۲ — ای آنک تو خواب ما ببستی
- غزل شمارهٔ ۲۷۶۳ — عشق است دلاور و فدایی
- غزل شمارهٔ ۲۷۶۵ — آن شمع چو شد طرب فزایی
- غزل شمارهٔ ۲۷۷۴ — در فنای محض افشانند مردان آستی
- غزل شمارهٔ ۲۷۷۷ — شاد آن صبحی که جان را چاره آموزی کنی
- غزل شمارهٔ ۲۷۸۰ — در شرابم چیز دیگر ریختی درریختی
- غزل شمارهٔ ۲۷۷۶ — ای رها کرده تو باغی از پی انجیرکی
- غزل شمارهٔ ۲۷۷۹ — بانگ می‌زن ای منادی بر سر هر دسته‌ای
- غزل شمارهٔ ۲۷۷۵ — مرغ دل پران مبا جز در هوای بیخودی
- غزل شمارهٔ ۲۷۸۳ — ای نرفته از دل من اندرآ شاد آمدی
- غزل شمارهٔ ۲۷۸۵ — گر من از اسرار عشقش نیک دانا بودمی
- غزل شمارهٔ ۲۷۸۲ — گر شراب عشق کار جان حیوانیستی
- غزل شمارهٔ ۲۷۸۱ — ساقیا بر خاک ما چون جرعه‌ها می‌ریختی
- غزل شمارهٔ ۲۷۸۴ — در جهان گر بازجویی نیست بی‌سودا سری
- غزل شمارهٔ ۲۷۷۸ — ای خدایی که مفرح بخش رنجوران توی