مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۳۱۷ — یار آمد به صلح ای اصحاب
- غزل شمارهٔ ۳۲۰ — ابشروا یا قوم هذا فتح باب
- غزل شمارهٔ ۳۲۴ — درآ تا خرقهٔ قالب دراندازم همین ساعت
- غزل شمارهٔ ۳۲۱ — آن خواجه را از نیم شب بیماریی پیدا شده‌ست
- غزل شمارهٔ ۳۱۹ — امسی و اصبح بالجوی اتعذب
- غزل شمارهٔ ۳۱۸ — علونا سماء الود من غیر سلم
- غزل شمارهٔ ۳۲۵ — که دید ای عاشقان شهری که شهر نیکبختانست
- غزل شمارهٔ ۳۱۵ — چشم‌ها وا نمی‌شود از خواب
- غزل شمارهٔ ۳۱۴ — تو را که عشق نداری تو را رواست بخسب
- غزل شمارهٔ ۳۱۶ — چونک درآییم به غوغای شب
- غزل شمارهٔ ۳۲۲ — آمده‌ام که تا به خود گوش کشان کشانمت
- غزل شمارهٔ ۳۲۳ — آن نفسی که باخودی یار چو خار آیدت
- غزل شمارهٔ ۳۲۸ — بادست مرا زان سر اندر سر و در سبلت
- غزل شمارهٔ ۳۲۶ — حالت ده و حیرت ده ای مبدع بی‌حالت
- غزل شمارهٔ ۳۳۰ — بار دگر آن دلبر عیار مرا یافت
- غزل شمارهٔ ۳۲۹ — بیایید بیایید که گلزار دمیده‌ست
- غزل شمارهٔ ۳۳۱ — زان شاه که او را هوس طبل و علم نیست
- غزل شمارهٔ ۳۳۶ — بده یک جام ای پیر خرابات
- غزل شمارهٔ ۳۳۳ — اندر دل هر کس که از این عشق اثر نیست
- غزل شمارهٔ ۳۳۵ — همه خوف آدمی را از درونست
- غزل شمارهٔ ۳۳۷ — ببستی چشم یعنی وقت خواب است
- غزل شمارهٔ ۳۲۷ — از دفتر عمر ما یکتا ورقی مانده‌ست
- غزل شمارهٔ ۳۳۴ — از اول امروز حریفان خرابات
- غزل شمارهٔ ۳۳۲ — این خانه که پیوسته در او بانگ چغانه‌ست