مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- رباعی شمارهٔ ۱۷۴۲ — ای سر سبب اندر سبب اندر سببی
- رباعی شمارهٔ ۱۷۴۳ — ای شاخ گلی که از صبا می‌رنجی
- رباعی شمارهٔ ۱۷۴۴ — ای شادی راز تو هزاران شادی
- رباعی شمارهٔ ۱۷۴۹ — ای قاصد جان من به جان میارزی
- رباعی شمارهٔ ۱۷۴۶ — ای صاف که می شور و چنین می‌گردی
- رباعی شمارهٔ ۱۷۴۵ — ای شمع تو صوفی صفتی پنداری
- رباعی شمارهٔ ۱۷۴۷ — ای طالب دنیا تو یکی مزدوری
- رباعی شمارهٔ ۱۷۴۸ — ای عشق تو عین عالم حیرانی
- رباعی شمارهٔ ۱۷۵۲ — ای کمتر مهمانیت آب گرمی
- رباعی شمارهٔ ۱۷۵۱ — ای گل تو ز لطف گلستان می‌خندی
- رباعی شمارهٔ ۱۷۵۰ — ای کاش که من بدانمی کیستمی
- رباعی شمارهٔ ۱۷۵۳ — ای گوی زنخ زلف چو چوگان داری
- رباعی شمارهٔ ۱۷۵۴ — ای ماه اگرچه روشن و پرنوری
- رباعی شمارهٔ ۱۷۵۵ — ای ماه برآمدی و تابان گشتی
- رباعی شمارهٔ ۱۷۵۶ — ای موسی ما به طور سینا رفتی
- رباعی شمارهٔ ۱۷۶۰ — این عرصه که عرض آن ندارد طولی
- رباعی شمارهٔ ۱۷۵۷ — این شاخ شکوفه بارگیرد روزی
- رباعی شمارهٔ ۱۷۵۸ — ای نرگس بی‌چشم و دهن حیرانی
- رباعی شمارهٔ ۱۷۶۲ — ای نور دل و دیده و جانم چونی
- رباعی شمارهٔ ۱۷۶۱ — ای نفس عجب که با دلم همنفسی
- رباعی شمارهٔ ۱۷۶۳ — ای هیزم تو خشک نگردد روزی
- رباعی شمارهٔ ۱۷۶۵ — امروز بیا که سخت آراسته‌ای
- رباعی شمارهٔ ۱۷۶۴ — ای یار گرفتهٔ شراب آمیزی
- رباعی شمارهٔ ۱۷۵۹ — ای نسخهٔ نامهٔ الهی که توئی